5. Dromen (2)

Ik mompelde dus maar iets dat moest lijken op een 'nee' terwijl ik me aan de keukentafel neerzette. Ik liet mijn hoofd uitgeput op mijn handen rusten.
"Hier" zei mijn pa grinnikend toen hij een tas zwarte koffie onder mijn neus schoof. "Ik ben trouwens ook boterkoeken gaan halen voor mijn lieve meid" zei hij toen hij een broodzak op tafel schoof en eens plagen door mijn haar woelde.
"Ja, super" zei ik toen ik geïriteerd zijn hand weg sloeg, iets wat hij blijkbaar zeer grappig scheen te vinden. Vaders ook altijd.
Ik stak mijn hand uit naar de broodzak en haalde er een chocoladekoek uit. Chocolade zou me nu vast kunnen opbeuren, want ik had echt een pesthumeur. Ik sopte mijn koek in de koffie en nam een grote hap.
"Ik vertrek naar mijn werk" zei mijn vader terwijl hij zijn koffietas in de gootsteen zette en zijn jas aantrok. "Tot vanavond zonneschijn" en alweer bespeurde ik daar die plagerige ondertoon toen hij dat zei.
"Tot vanavond paps" mompelde ik met een mond vol chocoladekoek.
"Zorg dat je op tijd op school bent" zei hij vaderlijkj en hij drukte ene kus op mijn kruin.
"Tuurlijk paps, maak je geen zorgen" ik speelde mijn laatste stukje chocoladekoek naar binnen en stak mijn duim op naar mijn pa.
Hij grijnsde even. "Flinke meid" en ging vervolgens de deur uit. Ik hoorde hoe hij zijn wagen starte en af de oprit reed.
Eindelijk stilte.
Ik slikte mijn stuk chocoladekoek moeizaam door. Blijkbaar was het stuk dat ik in mijn mond had gepropt toch te groot geweest. Ik nam een goede slok koffie om het door te spoelen ze zetten toen ook mijn tas in de gootsteen. Vervolgens ging ik traag richting de badkamer.
Ondertussen dacht ik terug aan gisterenavond, aan hetgeen Mitch me had duidelijk gemaakt. Zijn woorden begonnen eindelijk tot me door te dringen.
Ik poetste mijn tanden en trok mijn kleren aan zonder er echt bij stil te staat wat ik precies deed. Mijn handelingen waren geautomatiseerd en mijn gedachten waren nog steeds bij Mitch.
Ik zou hem moeten ontwijken en afstand moeten nemen, dat was nu wel duidelijk. Maar of dat ook makkelijk zou worden, was nog maar de vraag.
Ik schrok ruw op uit mijn gedachten toen ik de bel hoorde gaan. Ik holde, mijn haar kammend, de trap af.
"Jaja, ik kom al!" riep ik toen er nogmaals werd er gebeld.
Ik gooide de borstel op de keukentafel en opende met een ruk de deur.