4

De volgende morgen werd ze verkleumd wakker.
Met moeite (en veel spierpijn) stond ze op.
De onzichtbaarheidsmantel was in haar slaap van haar afgegleden, ze veegde het vuil er vanaf en vouwde hem op.
Daarna haalde ze het klokje tevoorschijn, Huffelpuf kwam nog steeds haar kant op.
Mooi.
Haar buik knorde, ze had al twee dagen niets gegeten dus dat was niet verwonderlijk.
Ze rilde en liep het steegje uit.
Het was compleet uitgestorven en er lagen dauwdruppels op de grasvelden in de voortuintjes van de bewoners van de Minarusstraat.

‘Dauw is iets magisch Lucy, elke ochtend als je wakker word zal je merken dat het gras schittert en de spinnenwebben glanzen’.
Met open mond en een schittering in haar ogen had ze geluisterd naar het verhaal wat haar vader voor de derde keer vertelt had.
Het was een prachtig verhaal.

Ze grinnikte, niet te geloven dat ze vroeger uren naar verhalen kon luisteren.
Nu had ze daar geen tijd meer voor.
Over tijd gesproken ze moest opschieten!
Dadelijk werden de mensen wakker en zouden ze zich die heks van gisteravond herinneren, en dan kon ze maar beter heel ver weg zijn.
Terwijl ze liep gingen er rolluiken omhoog en bakkers open.
Haar maag knorde luid wanneer ze langs zo’n bakker kwam.
Maar dat negeerde ze maar even, ‘Ken ik jou niet ergens van’? vroeg een vrouw die ze tegenkwam op straat.
‘Dat lijkt me hoogstwaarschijnlijk, want we zijn hier pas net komen wonen’ loog ze.
‘Oh wat leuk’ riep de vrouw zo ongeveer uit.
‘Misschien zie ik u nog wel een keer’ zei ze met een enorme glimlach die zo breed was dat ze er pijn van kreeg in haar kaken.
‘Lijkt me énig’ kirde de vrouw.
Lucy draaide zich om en grimaste.
Raar mens…