1

‘Hoe bedoel je?’
‘Zoals ik het zeg, jij moet ze vinden Lucy, want mij lukt het niet meer’.
‘Ik kan ze niet vinden, dat lukt me gewoon niet’!
‘Natuurlijk wel, luister goed naar wat ik zeg’
Met tegenzin knikte ze
‘Tijd’ fluisterde haar stervende vader ‘alles ligt in de handen van de tijd’.
‘Waarom-‘?
Ze stopte met praten toen ze zag dat hij was gestopt met ademen.
Tijd…

Ze rilde en sloeg haar armen over elkaar.
Het was pas Oktober maar het leek wel midden in de winter.
In de huizen die ze passeerde brandde licht en stond hoogstwaarschijnlijk een kachel aan.
‘Waarom is er buiten nou geen kachel’ mopperde ze tegen zichzelf.
Op het zelfde moment besefte ze dat ze echt moest stoppen met in zichzelf praten.
Tijd
Ze haalde een klokje tevoorschijn, het was een bijzonder klokje.
Het was van goud en had geen cijfers zoals de meeste klokken.
Er stonden vier symbolen op: een das, een leeuw, een adelaar en een slang.
Het wijzertje van de slang bewoog.
Het ging de andere kant op, eerst was het achter de leeuw aangetikt, maar nu tikte het de andere kant op.
‘Fijn Septimus, als je het zo wilt spelen prima’ in de ogen van het meisje verscheen een vastberaden blik.
Zij zou Septimus vinden voordat zij dat konden doen!