Chapter seventeen

Your hands are bleeding and also mine heart
POV PETER
Het was al ochtend en Samantha was nog niet terug met Erika en haar broer. Ze waren weggegaan toen de strijders van Erika's broer terugkwamen en sinds dien waren ze spoorloos verdwenen. Edmund moest bijna weg, maar ik wilde wachten op Samantha. Stel nou dat het niet lukt, dan moet Samantha er zijn om een nieuw plan te bedenken. Zij weet trouwens als enige hoe snel je moet handelen in sommig situaties.
Het gemompel verstomde en ik keek naar de ingang. Daarin verscheen het trio. Samantha had vecht uitrusting aan en ze had de staf van haar moeder in haar hand.
'Erika, zorg dat Edmund kan vertrekken en dat een paard klaar staat voor Susan en Lucy', beveelde ze. Het was weer het oude liedje en iedereen deed wat er van hen werd verwacht. De strijders gingen ondergronds klaarstaan terwijl ik samen met Caspian mijn uitrusting aan deed. We zouden vechten en dat beschermen wat ons lief is.
Toen ik mijn uitrusting aan had liep ik richting Samantha die haar zwaard aan het oppoetsen was. Ik bleef voor haar staan en ze keek naar me op. Ik schrok. In haar ogen zag ik dat ze had gezien wat een troep alles was, is en zou worden. Ook zag ik in haar ogen dat ze ouder was geworden.
'Waar was je heen?' vroeg ik. Ik bleef voor haar staan en ik keek haar aan. Samantha sloeg haar ogen neer. Een blos verscheen op haar wangen en ik voelde me weer heel erg aangetrokken tot haar.
'Ik was onze overwinning veilig aan het stellen', fluisterde ze. Ze keek naar haar handen die rood waren van het bloed. Ik schrok weer en ik hield haar handen in de mijne.
'Wat heb je gedaan Samantha?' vroeg ik. Toen ze niet antwoordde vroeg ik het nog een keer, maar dit keer met een kwade ondertoon. Samantha sloeg haar ogen naar mij op.
'Ik heb de krachten van mijn vader leren beheersen', zei ze zo zacht dat ik het bijna niet kon horen. 'Maar, die krachten zijn zo gevaarlijk dat ik soms werd weggeblazen door mijn eigen energie. En ik ben een paar keer tegen een muur aangeblazen.'
'Je vaders krachten zijn gevaarlijker dan ik denk, is het niet?' vroeg ik. Samantha knikte. Ik ging naast haar zitten en ik hield haar in mijn armen. Haar hoofd lag tegen mijn borstkast aan. Ik had zo'n behoefte om haar te beschermen tegen al het kwaad in de wereld, wat dat dan ook mocht zijn.