Chapter sixteen

Onze laatste hoop is dat wat ons kan vernietigen en jij weet dat niet
POV SAM
Erika, Irene en ik hadden iedereen voorbereid op de dag van morgen. Alles hing af van de oude koningen en koninginnen. Zij moesten zorgen dat alles op rolletjes liep, maar ik weet niet of ze dat wel kunnen. Het was nog al een moeilijke opgave, vooral voor Edmund en Peter. Edmund moet het kamp van de vijand binnendringen en Peter moet tegen Miraz vechten, wat ik niet een eitje is. Hij is namelijk getraind door de huurmoordenaressenbond, omdat hij hun veel rijkdom heeft beloofd. Van die rijkdom is niks gekomen want hij had ze allemaal vermoord. Niemand van de vereniging die mijn moeder is nog over, behalve een kleine selectie die er met verzet uit was gestapt.
Omdat Miraz zo gevaarlijk is trainen Erika en ik Peter nu nog harder. Hij moet net zo goed kunnen vechten als 1300 jaar geleden, toen wij hem ook trainden. Hij gaat vooruit en hij wilt het, maar toch. Er knaagt iets aan me, alsof ik wat vergeet. Iets wat ik wilde vergeten en nu niet meer terug kan halen
'Kijk uit', riep Erika. Ik hoorde paardengehoevel en ik werd naar achteren geduwd. Peter had me in zijn armen en paarden stoven langs ons heen.
'Je was er bijna geweest', fluisterde Peter angstig. Ik hield zijn armen vast.
'Ik leef nog', fluisterde ik terug.
De ruiters klommen van hun paarden af en één van hen liep naar Erika toe. Aan zijn manier van lopen zag ik dat het Holdon was, Erika haar broer. Holdon had zich bij ons aangesloten toen we weer terugkwamen in Narnia. Hij vroeg om vergeving omdat hij Erika had achtergelaten bij mij om zijn eigen dromen na te gaan en dat had ze gedaan, want hoe kan je je broer nou haten die altijd aan jouw dacht.
De ander mannen verzorgden hun paarden. Ik duwde me uit Peter's armen en ik liep naar Holdon en Erika toe. 'Hoe loopt het tot nu toe?' vroeg ik aan hem.
'Goed, de vijand doet wat we hebben verwacht', zei Holdon. 'Ik hoop alleen maar dat je gelijk hebt wat betreft dat die kleine Aslan kan vinden. Ik zou het zonden vinden als we doodgaan.'
'Hoeveel manschappen?' vroeg Erika.
'Tussen de tienduizend en de vijftienduizend mannen', zei Holdon. 'Ze hebben ook nog katapulten enzo.'
'We moeten onze hoop ook nog ergens anders opleggen dan op Aslan Sam', zei Erika. Ik knikte ten teken dat ze gelijk had, maar ik wist niets te verzinnen. Morgen was het al zo ver. Of ik moest de oerkrachten die in mij zaten aanwenden, maar het duurt jaren voordat ik het onder de knie heb en dan moet ik het nu binnen twaalf uur kunnen. Ik moest een besluit maken en dat moest nu gebeuren.
'Erika, haal het boek met de oude wijsheden van de wereld maar te voorschijn. Ik ga kijken welke krachten ik heb geërfd.' Ik keek naar Peter en toen liep ik met opgeheven hoofd naar buiten, gevolgd door Erika en Holdon. Zij zouden me helpen de oude magie te beheersen