Chapter fiveteen
Ik hou van haar snap dat dan. Ik zou haar nooit laten vallen en zij mij niet. Als ze iets doet heeft ze daar een goede rede voor en zal ze ons allemaal redden. Ook jouw, die haar haat.
I want that you trust here
OV PETER
Ik keek Samantha na. Haar schouders stonden vier naar achter en haar kin was omhoog.
'Dank je wel', zei ik sarcastisch tegen Susan toen Samantha uit het zicht verdween.
'Graag gedaan', zei Susan die het sarcasme niet in mijn stem hoorde. 'Ze is een afschuwelijk kind en ik vind het niet leuk dat je verliefd op haar bent. Ze is niet te vertrouwen, geloof me nou maar. Volgens mij is ze niet voor ons, maar voor de vijand. Als je ziet welke oorlogen ze heeft beëindigd en hoe dan...'
'Dus jij wilt zeggen dat Samantha bij de vijand hoort en hier alleen is zodat ze ons kan verraden', zei ik kwaad. Susan knikte. 'Dan denk ik toch echt dat je het fout heb. Hoe kan ze zo fout zijn volgens jou, als alle Narniërs hier haar blindelings geloven en vertrouwen.'
'Omdat ik mijn instinct volg en die zegt dat ik haar niet moet vertrouwen', zei Susan ter verdediging.
'Vertrouwe je mij Susan?' vroeg ik.
Susan keek me verbaasd aan. 'Natuurlijk vertrouw ik je', zei ze.
'Dan moet je ook mijn instinct vertrouwen en die zegt dat Samantha niets slechts in de zin heeft. Dat gevoel heb ik al sinds ik haar vanochtend zag. Ze is te vertrouwen en ze houdt te veel van deze wezens om ze pijn te doen.'
Na de laatste zin liep ik het gebouw in en liet ik Susan achter. Hoe ze ook over Samantha dacht, ze was niet slecht. Eigenlijk, dat hoopte ik maar.
Er zijn nog geen reacties.