Chapter thirteen
Ik zal je niet laten gaan, niet nu ik je net terug hebt. Het vuur dat in je ogen brand zou ik gebruiken om ons beiden te bevredigen, voor nu dan. Wacht maar totdat ik je helemaal heb.
Ik laat je niet gaan, niet nu ik je net heb.
POV PETER
Ze was me niet vergeten, nooit. En ik, ik was alles vergeten wat we hadden gedeeld.
Samantha keek naar onze handen die in elkaar verstrengeld waren. Ik bracht ze omhoog, naar mijn lippen, en ik gaf een kus op haar handpalm. Ik rook de typische geur van haar, een combinatie van de bossen, rozen en de zonneschijn.
'Peter, stop', zei Samantha en ze trok haar hand terug. Ze deed een stap naar achteren en ze keek me bang aan. Ik glimlachte. Dit keer zal ik niet gaan, en ik laat haar ook niet gaan.
'Wat is er, Samantha?' zei ik glimlachend. Ik legde mijn hand op haar rug en ik trok haar naar me toe. Haar adem stokte toen ze tegen me aankwam. 'Ben je bang?'
'Ik ben nooit bang', zei Samantha kwaad en ze sloeg met een vuist op mijn borstkast.
'Dat hoop ik maar.' Ik ging langzaam met mijn gezicht naar die van Samantha. Ik keek haar in de ogen en ik zag dat er een vuur van verlangen in brandde. Ze ging met haar tong over haar lippen en ik keek fascinerend naar haar lippen voordat ik de mijne erop drukte.
Samantha sloeg een zucht en ze legte haar armen om me heen. Ze drukte zich nog dichter tegen me aan en ik nam haar gretig op. Het was heerlijk om haar lichaam tegen het mijne te voelen, om haar hart te voelen kloppen. Ik verloor me in het lichaam van de nimf die ik in mijn armen had.
Er zijn nog geen reacties.