Chapter seven
Ik zal je het verhaal vertellen, omdat ik je vertrouw, maar als je het doorverteld ben je nog niet jarig.
I will tell you the whole story
POV SAM
Ik liep kwaad door het bos. Hoe kon ik nou zo stom zijn om nog steeds iets voor hem te voelen? Hij had me op onze trouwdag in de steek gelaten en nou herrinnerden hij me niet meer.
Ik ging even tegen een boom zitten en ik dacht na over vandaag. Dat deed ik al sinds ik terug was in Narnia en de landen daar omheen. Het waren de landen waarin ik me thuis voelde, maar waar ik toch een angstig gevoel bij kreeg. Het zou vast mijn moordenaars instinct zijn, want zonder dat overleef je het hier niet.
Ik hoorde de zachte voetstappen van Lucy en de voetstappen van Isabell, die bijna niet te horen waren. Ik keek naar ze op en ik wenkte met een klein gebaar dat Isabell weg kon gaan. Dat deed ze dan ook en Lucy ging naast mij zitten.
'Wat is er tussen jouw en Peter geweest?' vroeg Lucy na een tijdje.
Ik moest lachen en ik keek de kleine meid aan. Zij was altijd al mijn lieveling geweest, terwijl ik Susan haatte. Susan dacht altijd al dat ze beter was dan mij, maar met Lucy kon ik heel goed opschieten.
'Ik ben ooit eens de verloofde van je broer geweest', zei ik maar. Bij Lucy kon je er toch nooit om heen draaien.
'Maar wat is er dan gebeurt dat je hem zo haat?' vroeg Lucy.
'Hij heeft me laten staan op onze trouwdag', zei ik. 'Samen met jouw, je broer en je zus zijn jullie verdwenen terwijl ik wachtte totdat jullie terug waren van de jacht. We hebben jullie niet terug kunnen vinden, maar wel het hert trouwens.'
Lucy keek me even aan en toen keek ze voorzich uit. 'Ik zou hem ook haten als hij was verdwenen op mijn bruiloft', zei Lucy na een tijd stilte. Ze stond op en ze stak mij een hand toe. 'Kom, ik heb het gevoel dat we terug moeten gaan.'
Ik glimlachte naar haar en ik voelde me opgelucht doordat ik mijn probleem kon vertellen aan iemand anders dan aan Erika.
Er zijn nog geen reacties.