Prologue

Proloog
Woest en verdrietig liep ik door het kasteel. Wat dacht hij wel? Dacht hij dat hij me achter kon laten op onze bruiloft? De bruiloft waarnaar we allebei hadden verlangd, maar die er nu niet kom.
De tranen rolden over mijn wangen. Ik was hem kwijt en nu voorgoed. De koning en mijn grote liefde kwam niet meer terug.
In mijn kamer haaste ik me uit mijn trouwjurk en ik deed de witte jurk die hij zo mooi vond aan. Het voelde goed om de stof om me heen te voelen, maar toch voelde ik een soort van gemis. Hij was weg en hij kwam voorlopig ook niet meer terug.
De tranen die over mijn wangen rolden veegde ik boos van mijn wangen af en met mijn trouwjurk in de hand liep ik mijn kamer uit. Ik liep naar de kamer van Peter. Ik keek naar het bed en toen pas voelde ik de woede weg ebben. Ik wilde het liefst in elkaar zakken, maar ik hield me sterk, zoals het me was geleerd.
Ik keek om me heen, maar ik zag niemand. Ik liep naar het buitenplein waar altijd een vuur brandde. Mijn trouwste dienares en mijn beste vriendin zat daar nog in haar avondjurk. Ze keek naar me met verdrietige ogen en ze schudde haar hoofd van nee. Ze had Peter en de rest niet gevonden en dit betekende het einde van het keizerrijk van de Pevensies. Nou ja, de vrouw van Edmund en haar ongeboren baby zouden op de kroon komen.
Ik gooide de jurk in het vuur en ik zag dat Erica schrok. Ik keek haar met een verdrietige blik aan.
'Haal mijn paard en die van jezelf, we gaan terug naar de koninkrijken van mijn moeder', beveelde ik. Erica keek me bezorgd aan, maar ze stelde geen vragen. Ze wist dat ze dat niet moest doen. Hij was weg en daar was niets aan te doen.