Proloog.

Verslagen hing ik de telefoon op, hoe moest ik nu verder? Wat wilde ik nog allemaal doen? En wat is nou echt belangrijk? Van de vragen die in mijn hoofd galmde kreeg ik hoofdpijn. Een hand op mijn schouder ontwaakte me uit mijn diepe trans. Dit keer geen ‘Het komt allemaal weer goed.’’ Nee, dit keer niet. Het komt niet meer goed, hoe je het ook wende of keerde, het komt niet meer goed. Nog in trance liep ik naar mijn kamer, waar ik me op bed liet vallen. Tranen rolde over mijn wangen en een gevoel van onmacht overviel me. Huilend schreeuwde ik in mijn kussen, zodat niemand het hoefde te horen. Het hielp niet. Huilend sprong ik op en liep ik naar mijn bureau. Het bureau zag er normaal uit, zoals ieder bureau van een 16-jarig meisje eruit zag. Ik was niet normaal, misschien wel nooit geweest . Ik pakte voorzichtig een fotolijstje. Mijn vier vriendinnen en ik stonden erop, met een glimlach op ieders gezicht. Boos gooide ik het lijstje tegen de muur, waar het in tientallen stukken kapot spatte. Het voelde goed. Nog meer fotolijstjes van mijn bureau werden er door mijn kamer gegooid. Toen de fotolijstjes op waren, gingen mijn andere spullen eraan. Van make-up tot tekenspullen, alles wat ik kon gooien gooide ik door mijn slaapkamer. De muziek die ik had opgezet galmde nog altijd met het een vol volume door de kamer, waardoor niemand kon horen dat er van alles door de kamer werd gegooid. Mijn hele leven flitste aan me voorbij: Hoe ik op mijn vijfde van mijn driewieler viel en mijn arm brak, de geboorte van mijn zusje, van alles flitste door mijn hoofd. Goede, maar ook slechte herinneringen. De woede zakte en verdriet kwam weer terug naar boven. Hoe zou iedereen hierop reageren? Ik zou dit zo snel mogelijk aan mijn vriendinnen moeten uitleggen. Zou iedereen ineens veel aardiger gaan doen, alleen om zelf een beter gevoel te krijgen? Alleen omdat ik zielig ben? Ben ik eigenlijk wel zielig? WAT, zeg me één ding wat, wat heb ik gedaan? Waaraan verdien in dit? Geef me één reden waarom ik, juist IK, dood moet gaan?