He's Eyes..

~ Welcome in Forks High school ~
Mijn broer duwde me een beetje naar voren. Hij was sterk en zag er goed uit net als Luna was. Sinds haar verdwijning voel ik me zo alleen onbegrepen, maar er is een gevoel dat ze nog leeft..alleen, is die kans niet mogelijk. We woonden vroeger in forks als happy family ik men oudere broer men zus en mam/pap Tot mam ons verliet voor een andere man. We verhuisden naar australia en nu nadat Luna verdween zijn we terug in forks.Het was raar om terug hier in de school, waar ik men kinder tijd had door gebracht binnen te stappen.
Alle blikken waren op ons gericht. LUNA!!" er besprong iemand me maar men broer duwde ze van me af en trok me dichter bij hem. Hij was nog al overbezorgt. Ik herkende het meisje niet met haar lang blonde haren. "Dit is jade dummie" mijn broer trok me weg en duwde me richting de klassen. "Luister in de middag ga je naar de Bib niet naar de kantine, als school gedaan is ga ik je oppikken en je-" ik onderbrak hem. "ja, ja ik ga met niemand mee praat met niemand" Mijn broer was TE overbeschermend nu. Ik mag niets meer alleen doen. Ik ging de klas binnen en voelde alweer die blikken branden, ik kon me de gezichten niet herineren, of toch.. sprong me er 1 in het oog, Jacob. De zoon van de beste vriend van mijn vader. "Goed dit is Jade, jullie kennen haar misschien al van vroegere jaren dus.. Jade, ga maar zitten waar je wil" De leerkracht duwde me richting de kinderen.
Iedere jongen wou zijn plaats vrij maken. "Kom luna ik bedoel jade!" ik keek op auwtch die naam deed pijn. Mijn hart brak bijna..Jacob duwde een meisje van haar stoel om hem vrij te maken. "Sukkel-" snauwde ze en trok aan zijn lange haren. "Stop het, Jade ga bij edward zitten vanachter en dan kunnen we beginnen met onze les" De leerkracht wees naar een plaats helemaal achteraan tegen het raam waar een jongen zat dat ik nog nooit gezien heb. Ik ging me naast hem zetten, het voelde hier zo koud aan. Ik staarden hem aan maar hij gunden me geen enkele blik. zo ontbleeft.
Ik volgende amper de les mee..Ik staarden naar buiten, zoals gewoonlijk regende het super hard. Ik vroeg me af of luna, wel onderdak zou hebben..
Ik verdacht eerst haar laatste vriendje..maar het was al uit voordat ze weg was.. Hij was gewoon TE perfect. Zijn ogen waren zo..ik smolt weg.
Spijtig genoeg kan ik me amper iets herinerren van die tijd alsof die zomaar gedelete was uit mijn hersenen. Alleen zijn ogen bleven me bij.
Algauw werd het middag pauze en ik luisterden maar naar men broer, ik ging naar de bib waar ik al aan men huiswerk begon terwijl ik men lunch die owja ook men broer voor me maakte op at. Waarschijnlijk was die bang dat ik een ziekte ging overgepakken van een vlieg ofzo. "Luna ?" hoorde ik een gebroken stem fluisteren. Ik keek op en die Edward stond naast me verstijft. Hij strekte zijn hand naar me uit maar trok die terug snel weg. Ik keek weg en schudden men hoofd. "accepteer gewoon dat ik haar niet ben jezus" ik werd er hysteries van. Waarom vergelijken ze me altijd met Luna. Ze was veel popu dan mij. Ze kenden me hier amper bij naam. Alsof ik een copy van haar was..
"sorry" zijn stem was terug beheerst. Ik draaide met mijn ogen, nam mijn mappen en was van plan weg te gaan. "moest je niet hier blijven van je broer?" die edward stond opeens verschrikkelijk ver van mij vandaan. Net aslof ik een levensbedreigend virus ofzo had? "Gaat jouw dat wat aan ? euhnm hoe weet je dat eigenlijk dat ik hier moet blijven ?" ik heb hem nooit iets gezegt hier over. Hij versteende helemaal. "jij bent toch een rare" mompelde ik en ging terug zitten op mijn plaats. "je moet eens weten..." ik keek recht in zijn ogen --
op de één of andere manier, kwamen die me zo bekend voor.
Die ogen...zacht goudgeel achtig..ik vedronk bijna. "je ogen heb ik al eens eerder gezien" mompelde ik en wou dichter bij Edward komen. Hij versteende terug en stapte achter uit .."vergeet dat ik hier was" .

Er zat iemand me door elkaar aan het schudden, ik schrok wakker. Mijn blad huiswerk bleef aan men hoofd vast plakken. Moest vast in slaap zijn gevallen.
Mijn broer was haast in paniek. Hij knuffelden me diep. "stop het" snauwde ik en duwde hem van me af. "WAAR BEN JE MEE BEZIG!" schreeuwde hij dan opnieuw. Wat heb ik nu gedaan? Ik keek op de klok het was al 4uur de school was gedaan ? zat ik hier dan al de hele namiddag?
oops. "je hebt al je lessen gemist en dat voor de eerste dag terug? Ik was-" ik liet hem niet uitspreken. "je was overbezorgt terug stop het ik ben oud en wijs genoeg!" hij trok me haast van de stoel. "simon stop het" probeerde ik nog. Toen we buiten waren duwde hij me haast in zijn auto. Ik was pissed op hem.. Ik luisterden niet naar zijn preek en staarde uit het auto raam. Ik keek op toen ik Edward zag staan..die jongen van naast me in de klas..Hij keek me streng aan en wende daarna zijn gezicht weg naar de andere mensen die bij hem stonden. Ze staarden me allemaal dood eng aan..ze waren net als hem. Perfect.