007 ~ Who or what?

Met grote voetstappen loop ik door het schoolgebouw heen. Nog steeds boos en verward van gisteren. Wat is in godsnaam gebeurd met Jacob?
Vroeger was hij de jongen die bijna moest overgeven als je het woord mode zei. De jongen die al mijn barbiepoppen had vastgebonden aan een boom. De kinderachtige jongen waar je altijd om kon lachen en waar je op kon vertrouwen. Ik mis de oude Jake.
Een zware zucht ontglipte mijn droge lippen.
“Elina, wacht eens!”, hoor ik Bella’s stem roepen door de gang. Ik draaide me naar de kant waar de stem vandaan kwam.
“Ik heb overal naar je gezocht. Je was ook zo snel weg gisteren. Je was toch naar Jake gegaan?", vraagt Bella voor de zekerheid.
“Ja”, probeerde ik op een nonchalante manier te zeggen – wat niet echt lukte. “En?”, zegt Bella een beetje geirriteerd. Het komt vast doordat ik niet gelijk een heel verhaal ging vertellen. Als het een ander persoon was dan Jacob dan had ik dat zeker gedaan, maar het was toch Jacob, mijn oude beste vriend...
"Het was dom om te denken dat alles nog steeds hetzelfde was", zeg ik zachtjes. Diep in mij hoopte ik dat Bella daar mee genoegen nam, maar natuurlijk niet.
“Dus het was geen succes?”, vraagt mijn beste vriendin nog voor de zekerheid. “Het was een drama. Hij wou me niet zien laat staan praten. Het begon pas te praten toen ik over jouw en Edward had. Hij noemd-... Laat maar zitten", onderbrak ik mijn eigen zin.
"Elina, wat noemde Jacob? Ging het over de Cullens of over mij en Edward?".
Ik wou antwoorden dat het niet belangrijks was, maar mijn aandacht werd weggetrokken naar iets of iemand. Iets in mij vertelde me dat ik bespied werd. Misschien instinct of ik word gewoon gek. Dat is natuurlijk ook een mogelijkheid.
Achterdochtig kijk ik de gang door. Er was alleen een boekenwurm die gefascineerd naar een biologie boek staart waar een of andere stripboek van een held was verstopt. Toch bleef ik het gevoel houden dat iemand Bella en mij bespiedt. Een donker persoon.

Bella gaf mij een harde stomp. "Au, waarom was dat nodig?" "Omdat jij zat te dagdromen terwijl ik jouw iets belangrijks vroeg. Dus wat zei Jake deze keer weer over Edward en mij?" Blijkbaar nam Bella geen genoegen met niets.
Ik zuchtte even diep terwijl Bella mij nog steeds met doordringende blik aankijkt. Ik kon niet tegen die blik. Het had iets...
"Bloedzuigers". Bella kijkt me op een geschrokken manier aan. Misschien was het een erg scheldwoord in de streek, want anders zou Bella mij niet zo raar aankijken. Persoonlijk vind ik het scheldwoord nergens opslaan.
"Hij zei ook dat de Cullens gevaarlijk zijn en dat ik uit hun beurt moest blijven", voegde ik eraan toe.
"En?". "En wat?", vraag ik Bella voor verduidelijking. "En ga je uit de beurt blijven van de Cullens?", legt ze mij uit wat ze net bedoelde.
Mijn mondhoeken gaan omhoog. Er kwam een speels lachje op mijn gezicht. "Bella Swan, je denkt toch niet dat ik ga luisteren naar Jake, een irritant jochie. Ik ben zwaar teleurgesteld in je", probeerde ik op het deftige manier de woorden uit te spreken.
"Gelukkig maar, anders wordt je zo meteen net als Jacob, een irritant jochie". Ik kuchte even. "Irritant meisje", corrigeerde Bella zichzelf. Bella ging door met iets te vertellen, maar mijn aandacht werd weer weggetrokken naar een donker persoon. Het gevoel dat iemand ons bespiedt werd per seconde steeds sterker.
Een koude, niet prettige rilling ging over mijn lichaam heen. Ik had kippenvel.
"Weetje nog toe-". "Heb jij ook een gevoel dat iemand ons bespiedt?", fluistert ik zachtjes terwijl ik onbeleefd Bella's zin onderbrak. "Nee, waarom?". "Oh zomaar".
In de reflectie van de ramen zag ik een donkere vlek. De vlek verandert langzaam in een schim van de persoon. Ik kijk in mijn ooghoeken naar een muurtje waar ik een felle flits zag. Mijn voorgevoel klopte toch. "Ik ben zo terug".
De schim was gelijk weg na de felle flits. Onze persoonlijke stalker schoot zeker weg achter het muurtje vandaan. Ik wil nu weten welk persoon ons nou bespiedt. Hij heeft zeker geen leven.
Op mijn blauwe vans rende ik zo hard naar de plek waar volgens de persoon stond.
"Elina, wat doe je?", hoor ik Bella's stem achter me. Ik reageerde er niet op. De nieuwsgierigheid was te groot, om het te negeren. Ik wou weten onze stalker was. Ik hoorde voetstappen op de stenen vloer van het schoolgebouw. En het kwam achter het muurtje vandaan.
Nog 4 meter was ik van het muurtje vandaan. 3, 2, 1...

Er was niets in de gang. De gang liep dood. Er was geen enkel levend wezen te bekennen, misschien kakkerlakken, maar verder niets. Op de muren waren alleen foto's van al de oud-leerlingen van het jaar 1902. Die zijn vast niet meer zo levendig dat ze weg kunnen vluchten.
"Elina, waarom deed je dat in godsnaam?", zegt Bella met een onbegrijpelijk blik. "I-ik dacht dat iemand ons bespiedt", legde ik haar uit.
"Misschien verbeeldde je het gewoon of het was de wind". Bella wijst naar een open raam in de doodlopende gang. "De wind liet iets bewegen en daardoor verbeeldde je dat er iemand was", zegt Bella die blijkbaar een conclusie zocht voor mijn vreemde gedrag. "Misschien", was mijn antwoord.
Toch geloof ik het niet. Er was echt iemand. En wie is er zo stom om een raam open te laten in de winter als de buitentemperatuur -4 is? Misschien is de persoon wel gevlucht via het raam? Nee, dat is onmogelijk! We zitten op de 3 verdieping. Iemand die dat doet, breekt allebei zijn benen of erger... Het is onmenselijk als iemand dat doet.

"Elina, heb jij je portemonnee nog?" , vraagt Bella onzeker die mij wekt uit mijn dagdroom. "Ja, tuurlijk. Hij ligt in mijn tas. Ik pak het even voor je".
Na een tijdje was ik nog steeds aan het zoeken voor mijn portemonnee. "Hij moet hier ergens liggen. Godverdomme! Bella, weet jij waar missch-?"
Mijn stem stierf langzaam af. Ze knikte als antwoord op mijn vraag. Ze wees naar de vloer voor het open raam.
Daar lag mijn portemonnee die ik voor mijn verjaardag via de post van Bella had gekregen. Hij was helemaal verscheurd, net of iemand iets zocht. Al mijn pasjes lagen op de grond.
Bella en ik kijken elkaar verward aan.
"Bella, weet jij misschien wat dit moet betekenen?" "No idea...."