Deel 199

Nick Pov.

Na een half uur klinkt er nog steeds lawaai van uit de gang. De voordeur is gelukkig goed bestand tegen fans of, in dit geval, “vrienden”. Het is al wel minder geworden, uiteindelijk. ‘Joe, waarom staan ze daar nog steeds? Ze maken lawaai.’ Zeg ik heel droog. ‘Het wordt steeds minder, dus het zal uiteindelijk wel stoppen.’ Zegt Joe, zonder op te kijken van zijn tijdschrift. ‘Joe, ze maken lawaai en ik wil rust.’ ‘Het wordt steeds minder, dus het zal uiteindelijk wel stoppen.’ Herhaalt Joe. ‘Joe! Wees blij dat ze daar überhaupt staan!’ Joe kijkt nu voor het eerst op. ‘BLIJ! Ik vind het verschríkkelijk! Een..’ ‘Ja ja! Een weddenschap, ik weet het nu wel en Lies en Kevin onderhand óók wel. Dat heb je ons niet laten missen.. En, echt, je moet blij zijn.’ ‘Waarom zou ik. Ik vind het echt niet leuk.’ Ik zucht. ‘Joe, wees blij dat er iemand is die van je houd, en bij je wil zijn, voor eeuwig! Je hebt er zelfs twee! Sommige mensen hebben niemand, of niemand meer.’ Ik kijk getreurd naar de bladhouten tafel waar we aan zitten. Joe kijkt met medelijden mijn richting op. ‘Sorry, man. Ik wist niet dat je nog zo getreurd over haar was. Ik weet wat je mee maakt.’ Ik knik. ‘Weet ik. Maar toch, Joe!’ Herstel ik mezelf. ‘Je moet ze een kans geven, ze hebben een grote fout begaan. Maar dat is ook wel weer een voordeel! Dan leer je ze meer kennen, je ziet bijvoorbeeld zo al dat ze veel van je houden en alles voor je over hebben! En ik bedoel, waar ging die weddenschap over? Oh ja! Over wie jou mag hebben, of daar leek het dan op. Dat betekent dat ze beiden van je houden en je willen koesteren!’ Joe wil zich weer verdedigen. ‘Maar..’ ‘NEE! Doe het gewoon!’ Ik sta op en loop met harde, donkere passen de kamer uit.