Onwaarschijnlijke toevalligheden

De zon scheen brandend op het dek. Het was maar goed dat haar moeder erop gestaan had haar in te smeren, want zelfs nu hingen de vellen al aan haar neus, en het was pas de tweede dag op dit belachelijk kleine cruiseschip. In je hoofd hebben dat soort dingen altijd het formaat van de Titanic, maar dat valt toch echt wel mee, dacht ze zo.
Het ligbed dat ze had bezet, lag nu half in de schaduw, met dank aan haar onverzettelijke kracht. Ahum, ahum. Zelfs in haar gedachten klonk dat belachelijk.
Maar die dingen waren vreselijk zwaar, dus besloot ze op de helft te stoppen en haar benen maar te laten verbranden.
‘Allison, liefje! Je moet je nog een keer insmeren!’
O nee. Waarom moest zíj juist zo’n overbezorgde moeder hebben? Maar daar liep ze al, de factor 50+ zonnebrandcrème in haar hand. Allison kreunde inwendig, en stak haar hand uit om de fles aan te pakken, maar mij moeder slaakte plots een gilletje.
‘Allison! Wat is er met je hand gebeurd?’
Haar hand? O ja, er zat een snee in van mijn boomklimpartijen. Haar moeder zou het besterven als ze dat wist. Ze dacht al dat ze elke dag naar de bieb ging om huiswerk te maken, terwijl ze ge-woon naar het bos ging. Maar met zo’n moeder moest je zulk soort dingen maar niet vertellen.
‘Niets mam, ik heb me gewoon gesneden.’
‘We moeten nu naar de eerste hulp! Wie weet gaat het wel ontsteken!
‘Dat hoeft echt niet, mam. Er zit al een korstje op, zie je?’ Ze wiebelde met haar hand onder haar moeders neus.
‘Heb je dat nog nooit gehoord van inwendige ontstekingen? Er moet even iemand naar kijken. Kom mee.’ ze pakte Allisons andere hand en trok haar van de ligstoel, naar de dokter aan boord.

Waarom was hij ook zo stom geweest om van de trap af te rennen? Nu zat hij met een verstuikte enkel bij de eerste hulp, waar een dokter er een icepack op hield. Luke kreunde toen de dokter een gevoelig plekje aanraakte.
‘Het lijkt niet erg ernstig.’zei hij op een gemoedelijke toon. ‘Als je een week rust houdt en niet teveel beweegt, dan moet alles weer helemaal in orde komen.’
Een week! Dus hij moest net als al die bejaarde echtparen op de cruise maar een beetje in een ligstoel gaan hangen? Zeg maar dag met je handje tegen een leuke vakantie.
‘Moet er geen verband om?’vroeg zijn moeder ongerust.
Nee, zeg alsjeblieft nee, dacht hij.
‘Dat lijkt me wel het beste.’ antwoordde de dokter. Luke gluurde vanuit mijn ooghoeken met een kwaadaardige blik richting de dokter.
Op dat moment kwam er een nieuwe patiënt binnen, en hij keek nieuwsgierig wie dat was.
Allison! Was zij hier ook? Het beeld van een woedend gevaarte met een opgeheven vuist kwam plots weer haarscherp op zijn netvlies tevoorschijn. Maar nu keek ze meer geschrokken, en toen ze hem aankeek werd ze knalrood, en verrekte haar nek bijna in haar poging snel weg te kijken.
Maar Luke werd nog roder. Hij zat hier verdomme met een been omhoog bij de dokter die bezig was een verbandje aan te leggen, en dan kwam zij binnen? Hoeveel erger kon het worden?