Ruzie

Een week later was Luke bijna elke dag met Allison mee geweest. En het waren geweldige dagen geweest. Niet dat ze veel interessants hadden gedaan. Ze hadden bij het meertje gezeten, wat gewandeld, en één keer had hij bijna hand in hand met haar gelopen, maar snel had hij toen zijn hand teruggetrokken. Gelukkig had ze er niets van gemerkt.
Hij had nooit geweten dat ze zoveel méér was dan gewoon een stil kind. Hij had ook nooit geweten dat een meisje hem knock-out kon slaan.
Gister had hij haar ergens om uitgelachen, om haar gewoonte om bomen een naam te geven om precies te zijn. Had hij niet moeten doen.
Zoals Allisons humeur van vrolijk naar stilzwijgend voor zich uit staren kon gaan, was ze deze keer zo kwaad geworden dat het bijna van haar af straalde. Twee tot spleetjes dichtgeknepen ogen, een opgeheven vuist, en toen was het zwart geworden.
Na wat volgens Allison een paar minuten waren geweest, was hij weer bijgekomen, maar Allison had hem zo snel mogelijk naar huis gestuurd, na helemaal van streek te zijn geraakt om wat ze had gedaan, piepend dat 'het helemaal niet haar bedoeling was geweest, en of hij zich wel goed voelde?'
Hij had zich nog nooit zo ontzettend geschaamd. Niet om wat hij had gezegd natuurlijk. Geef toe, bomen namen geven is gewoon een beetje raar. En ze had veel te heftig gereageerd. Serieus, als je iemand knock-out sloeg omdat hij je uitlachte moest je maar een anger management-cursus gaan volgen, en dat was ook precies wat hij toen had gezegd. Maar hoe had ze hem in hemelsnaam zo hard kunnen raken dat hij buiten westen was geraakt? Als dit ooit uitlekte kon hij een andere school gaan zoeken. Gelukkig was Allison niet het uitlekkerige type, godzijdank.
En nu, de volgende dag, had hij haar nog steeds niet gesproken. Ze was zeker nog steeds van streek, of schaamde zich misschien, en wilde daarom niet met hem praten. En morgen begon de vakantie al! Hij ging op een of andere achterlijke cruise naar een of andere achterlijk eiland met mensen erop met achterlijke gebruiken die zijn ouders zo ‘geweldig interessant’ vonden. En ze gingen meteen weg! Zo kon hij het dus nooit meer goedmaken met Allison, al was hij niet degene die wat gedaan had. In ieder geval had zijn vader ooi gezegd dat: 'Als je ruzie met een meisje hebt, bied dan je excuses aan, al heb je helemaal niks gedaan om je voor te excuseren. Als jij de schuld op je neemt vinden ze het altijd helemaal prima.'
Maar hij had geen geluk. De hele dag zag hij haar niet, het leek wel alsof ze hem wilde ontlopen. En dat deed ze dan goed ook. En waarom was hij zo stom geweest niet te vragen waar ze woonde, of op zijn minst haar telefoonnummer?
Mismoedig fietste hij naar huis.

Allison kon zichzelf wel voor haar kop slaan. Waarom was ze zo boos geworden? Ze wist het zelf ook niet, ze had van die vreemde stemmingswisselingen de laatste tijd. Eigenlijk sinds ze iemand in de struiken had ontdekt. Wat Luke had gezegd over zo'n anger management-cursus klopte misschien wel. Maar ze had zoiets nog nooi eerder gehad,
en ze schaamde zich ontzettend, en had ook haar best gedaan om Luke de hele dag te ontlopen. Misschien was dat niet zo slim. Misschien was het wel beter om haar excuses aan te bieden nu het nog kon, want morgen begon de vakantie al. En vakantie betekende geen Luke, want ze had geen flauw idee waar hij woonde.
Maar dat durfde ze natuurlijk weer niet, mietje als ze was. Ren door doornstruiken, oké. Maar iemand haar excuses aanbieden? Ze ging nog liever dood.
En dat was dus de reden dat haar moeder een verassing voor haar had, omdat ze de laatste dag zo somber was geweest. Ze was het al een tijd van plan geweest, zei ze, maar had het eigenlijk te duur gevonden. Maar als het haar lieve dochtertje kon opvrolijken, nou dan deed ze het wel.
Een cruise. Nou, hoera.