Benenmarteling

De volgende dag schoot ze Luke na school meteen aan.
‘Kom je vandaag mee? Of heb je wat anders te doen?’ vroeg ze, haar hoofd schuin.
‘Mij best.’ zei hij, zijn woorden onverschillig, maar de glimlach die hij niet kon onderdrukken ver-raadde hem. Allison lachte terug, een beetje onzeker.
‘Heb je een date, gast?’ vroeg het joch dat naast hem stond. Jim, zo heette hij. Ik vond hem niet aardig.
‘Nee, joh, gewoon een beetje hangen ergens.’ antwoordde hij, en Allison zag dat hij probeerde niet te blozen. Waarom bloosde hij?
‘Kom je?’ vroeg Luke op zijn beurt. Allison merkte dat ze weer aan het staren was. Niet expres deze keer, maar gewoon omdat ze aan het denken was. Met een minachtende glimlach in de richting van Jim, ze kon het niet laten, liep ze achter hem aan.

Ze had gevraagd of hij weer mee kwam, en natuurlijk zei hij geen nee. Hij moest toegeven dat hij Allison best wel leuk begon te vinden na gister. Met schaamte dacht hij terug aan het moment dat Jim aan hem had gevraagd of hij een date had. Hij had gewoon zitten blozen! En het was niet eens een date. Het was een…Ja, wat was het eigenlijk?
Zijn denken werd abrupt verstoord door Allison die wat tegen hem zei.
‘Wat sta je daar nou?’ vroeg ze lachend, en veegde een pluk haar uit haar ogen. We stonden voor de doornstruiken, en Allison keek toe hoe hij in de verte stond te staren.
‘Heb je mijn gewoonte overgenomen?’ zei ze vragend. ‘Kom op, dan zie je hoe je hierdoor komt zonder dat je shirt vol met gaten zit. Volgens mij heb je die van gister moeten weggooien.’
Dat had hij niet gedaan, hij had hem ergens onderin de wasmand gestopt, waar zijn moeder niet zou kijken. Ze zou hem levend villen.
Maar daar dacht hij niet meer aan, en hij keek hoe Allison zonder kleerscheuren aan de andere kant was gekomen.
‘Nu jij!’riep ze vrolijk, en Luke kreunde. Hij kon niet elke dag met een shirt vol gaten thuiskomen.
Maar het viel mee. Je moest gewoon grote stappen nemen, en niet te laag bukken. Dat kwam je erdoorheen met enkel wat rode strepen op je benen.
‘Martel jij je benen elke dag zo?’ vroeg Luke kreunend, en veegde een druppel bloed van zijn been. Het prikte en het bloedde, en hij had geen behoefte om zijn benen nog een keer open te halen.
‘Niet zeiken.’ zei Allison. ‘Als je je benen in het water stopt voel je je al heel wat beter.’
We liepen naar het meertje waar we gister ook waren geweest, en Luke bekeek ondertussen onopvallend de benen van Allison. Ze waren er net zo aan toe als de zijne, een straaltje bloed liep naar de grond. De ballerina’s die ze in de klas had gedragen hield ze nu in haar hand. Ze droeg een korte broek in plaats van een jurkje, maar ze zag er nog steeds even mooi uit. Mooi? Dit begon uit de hand te lopen. Hij kende haar pas een dag (de dagen op school telden niet, ze zei toch nooit iets) en als hij niet oppaste was hij binnen een week smoorverliefd op haar. Dat kon maar beter niet gebeuren, want het leek erop dat ze hem maar een sukkel vond.
Dan moest hij bewijzen dat hij géén sukkel was. Alleen, hoe deed je dat?