Stalker

Behoedzaam liep ze in de richting van het geluid. Haar blote voeten, want de ballerina’s die ze had gedragen toen ze nog andere mensen tegenkwam had ze allang uitgeschopt, maakten nauwelijks geluid tegen de verende bosgrond.
Plotseling dook er een hoofd op uit het gras, al snel gevolgd door de rest van de jongen. Met een zucht liet ze de spanning uit haar lichaam vloeien. Het was Luke Calligan, die altijd naast haar zat met Engels. Maar wat deed hij hier?
Tijd om het hem te vragen had ze niet, want zonder haar te zien stormde hij met een bang gezicht haar richting in. Ze had ook geen tijd om uit te wijken, dus met een luid ‘Hé!’ viel ze achterover, haar klasgenoot bovenop haar.
Luke stond snel op, en veegde met een rood hoofd de dennennaalden van zijn korte broek.
Hij bewoog zijn hand een beetje schuchter, alsof hij hem uit wou steken, maar bedacht zich op het laatste moment, en stak hem in zijn zak. Schijterd.


Waarom stak hij zijn hand niet uit? Om dezelfde reden als dat hij haar tot hier was gevolgd. Ik heb geen flauw idee, was die reden.
Met een hoofd als een overrijpe tomaat keek hij hoe ze met een vreemde fonkeling in haar ogen naar hem opkeek. Shit, hij had een probleem. Hoe ging hij uitleggen wat hij hier deed? Denk, Luke, denk. Maar zijn normaal zo fantasierijke hoofd zat potdicht.
‘Gaat het?’ vroeg hij toen maar, bijna mompelend.
‘Voorzover ik weet ben ik niet dodelijk gewond, dus misschien vergeef ik je het op een dag wel.’ antwoordde ze met nog steeds dezelfde fonkeling, al was het nu wat geamuseerder.
Dat was meer dan hij haar ooit had horen zeggen. Maar toch, het waren precies de soort woorden die Luke verwachtte. Niet duidelijk, rechttoe rechtaan, maar ergens een beetje omheen draaiend, alsof ze de spot met hem dreef.
Hij keek toe hoe ze langzaam opstond, en wat bosgrond van haar lichtblauwe jurkje verwijderde. Toen keek ze hem recht aan.
‘Zo.’ zei ze met licht opkrullende mondhoeken. De onvermijdelijke vraag kwam eraan. ‘Wat doe jij hier?’
Wat moest hij zeggen? Dat hij haar was gevolgd? Iedereen op school zou me uitlachen en zeggen dat hij verliefd op haar was. Wat natuurlijk helemaal niet zo was.
‘Ehm…Ik was..Eh.. insecten aan het zoeken in het gras.’ was zijn niet bepaald briljante smoes.
‘Juist.’ antwoordde Allison sceptisch. ‘En je rende met een blik alsof je een geest had gezien tegen me op omdat…?’
Nu kon hij wel de waarheid vertellen. ‘Ik zag een slang.’
‘En je bent bang voor slangen.’ raadde ze.
Hij knikte halfhartig. Hij had liever dat ze op school vertelde dat hij bang was voor slangen, dan dat hij haar achtervolgde als een of andere obsessieve idioot. Maar waarschijnlijk zou ze toch niets zeggen. Als ze meer dan een zin zei was het al veel. De enige keer dat hij haar langer had horen praten was tijdens haar spreekbeurt. En toen had Liz, het meisje waarmee ze hem hield, het meeste gezegd. En als een leraar haar iets vroeg natuurlijk, maar dat was niet interessant. Hopelijk hield ze haar mond.