Deel 198

Kevin Pov.

Het is de avond, de avond van de dag waarop ik had gehoopt. Dat Lies er zeker van is, van het trouwen. Ze gaat met me trouwen. Wauw, good feelings! De klok luid. Het is tijd om naar bed te gaan. ‘Lies, Joe, ik ga naar bed.’ Nick was al naar boven. ‘Ik ga ook, welterusten Joe.’ Joe ploft opnieuw op de bank en zet de televisie aan op MTV. ‘Hunger To Discover That You’re Not Here!’ Klinkt het door de kamer. ‘En dat was dan nummer 12 van de metal top 100! Enter Shikari met Anything can happen in the next half hour! En dan nu, nummer 11! We Are The Ocean met Nothing Good Has Happened Yet!’ Er klinkt een gitaar door de kamer en Joe zapt door. ‘Kom Lies, welterusten Joe.’ Lies loopt achter me aan de deur uit. Lies pakt meteen haar nacht japon en kruipt tegen me aan. Na een paar minuten klinkt haar mooie, zachte stem moe door de kamer. ‘Kev, wanneer wil je dat eigenlijk?’ ‘Wat?’ Reageer ik. ‘Je weet wel.. Trouwen en alles?’ Ik draai me om, zodat ik haar in haar ogen kan kijken. ‘Wanneer we er helemaal klaar voor zijn.’ Lies glimlacht. ‘Dat ben ik nú al!’ Ik glimlach terug. ‘Ja, ik ook! Maar, we moeten alles nog regelen natuurlijk. Dan zijn we pas echt klaar.’ Lies kruipt tegen me aan. ‘Ik heb er nu al zin in.. Ook in de avond, trouwens.’ Ze kijk ondeugend. Ik lach. ‘Die word ook geweldig. Geweldiger dan je óóit zal meemaken. Nou ja, je zal mij als het goed is als enige krijgen. Dat hoop ik tenminste.’ Ik geef een zoen op haar haren. ‘Mm.. Ik houd van je, tot morgen.’ Lies sluit haar ogen. ‘Ik ook veel van jou. Tot dan..’ En we dommelen in slaap. Na, wat 3 minuten lijkt, piept het vervelende toontje weer in mijn oren. ‘Pieeep, Pieeep, Pieeep.’ Ik sla op mijn wekker en draai me nog eens om. Als of het 3 seconden later is, klinkt hetzelfde wéér al. ‘Ja ja! Ik kom al.. Rustig.’ Ik doe hem nog eens uit en haal de wekkerstand er af. Ik sla de dekens van mijn lijf. Lies haar plek is leeg, waarschijnlijk is zij al naar beneden gegaan. Ik ben wel echt een uitslaper, blijkt maar weer. Ik schiet onder de douche, droog mijn haar en doe het goed, doe de kleren aan die ik gisteren had klaargelegd, en ga naar beneden. Daar zitten de 3 missende personen al aan tafel. Joe en Nick glimlachen. ‘Laat, Kev. Alwéér.’ Ik steek mijn tong uit. ‘Nou én. Mag ik eens uitslapen.’ Net als ik wil gaan zitten met mijn gesmeerde brood, klinkt de deurbel. Ik wil opstaan, maar Joe springt al op en zoekt zijn weg naar de voordeur. ‘Oké, Joe. Jij mag ook best open doen, hoor.’ Ik hoor hoe Joe de deur opendoet. Een hoop lawaai vult plots de kamer, als een hard stromende kraan die een 1 ml glas vult. [goede vergelijking, toch ><] ‘Joe! Ik was hier eerder, ik wil je terug. Een tweede kans? Toe dan, Joe. Alsjeblieft? Ik doe alles voor je? Één mini kansje nog! Als ik die verspil is het écht over. Joe. Joe!’ De deur slaat met een harde klap weer dicht en Joe komt met een stalen gezicht de kamer weer binnen. Geklop klinkt nog steeds op de deur, evenals vage stemmen die Joe’s naam roepen. ‘Wie..’ ‘Relinde en Lotty, natuurlijk. Het zat er al aan te komen.’ Zegt Joe treurig.