Leaving.

'The world has broken down
Every stone's turned around
We feel no fear at all,
not at all
We don't know what's to come
I'm beginning what already begun
And now we have to run'

De klanken drongen nog niet echt in mijn oren. Bijna waren we rond, had ik hem bij mij. Maar het lot liet het niet gaan. Dezelfde dag nog raakte hij in coma, en mocht nog geen twee dagen later mij verlaten. Hij had zijn ziekte opgegeven. Slecht één klein momentje kwam hij bij, maandag. Hij zei dat ik moest doen wat ik graag wou, en dat ik het met plezier zou doen. Zonder dat ik me schuldig voor hem zou voelen, met de gedachte dat ik plezier had en hij er vrijwel niet meer zou zijn. Alsof hij het aan zag komen dat het niet lang meer duurde. Tranen met tuiten hebben we in elkaars armen gelegen. Na een zo'n twintig minuten ging hij slapen en raakte terug in zijn coma. Ongeveer vijftien uur later raakte hij in een dieper gat, en was van plan nooit meer terug te komen. Zijn ziel had zijn lichaam al verlaten. De ongelooflijke harde monotone piep hoor ik nog altijd in mijn oren suizen. Ik ga er mee naar bed en ik word er mee wakker. Ik kan dinsdag drieëntwintig november wel als de zwartste dag in mijn geheugen schrijven, vandaar het nummer Black dat we draaien tijdens zijn crematie. Met bevende handen loop ik naar zijn kist ondersteund door Christoph, mijn oom. Anna, die naast mij zat, geeft me een bemoedigend kneepje voor ik echt op sta. Dit zal de allerlaatste keer zijn dat ik mijn lieve broertje zal zien, hem een laatste kus geven op zijn ongelooflijke witte, koude wang. De ene na de andere traan stroomt naar beneden. 'Waarom lief broertje, waarom? Waarom liet God ons niet voor een moment fatsoenlijk afscheid nemen, met een leuke laatste dag, in plaats van in een ziekenhuisbed dat sowieso al veels te hard was.' praat ik tegen het levenloze lichaam. Stiekem hoopte ik op antwoord, maar dat bleef uit. Ik buig mijn hoofd naar voren en geef hem een kus op zijn wang, die ijselijk koud aanvoelt tegen mijn warme, kapot gebeten lippen. Ik ging terug op mijn plaats zitten, naast Anna. Christoph aan de andere kant. Wanneer de Dominee de kist sluit en de aanwijzing geeft aan de kist dragers dat ze de kist naar ket kerkhof mogen brengen, begint opnieuw het nummer Black gedraaid.

'Where have you gone
We may not feel so strong
You lost us and now we are
alone
It's dark despite the light
Tomorrow's not in sight
But we were born to go'

Ook buiten stonden stoelen opgesteld voor de genodigden. Nu voelde ik me nog kouder met dit winterweer. Sneeuw lag her en der verspreid. Kleine vlokjes vielen naar beneden. Vielen op mijn haar en op het gras. De kist dragers voor ons droegen de kist alsof het dagelijks werk was, wat mij meer pijn bezorgde. De kerktoren begon met luiden als teken dat het tijd was. De tijd dat zijn kist in het hete vuur moest gaan verdwijnen. Grote rode vlammen laaiden op, op het moment de kist ze tegemoet kwam.
De kist was weg..

Tyler was weg..

'The last look back is black
The night turns dark ahead
and there is no turning back
We're glad, so glad
no turning back'