Deel 195

Nick Pov.

Wéér een heel gedoe om Joe en zijn liefdes leven, nou, ik weet eigenlijk niet of je het überhaupt nog ‘liefdes leven’ mag noemen. Het is nu meer een antiliefdes leven. Ach, het komt nog wel goed, neem ik aan. Ik heb eigenlijk al best lang geen vriendin meer gehad. Dat mag ook eigenlijk wel, zo na de dood van Jitske. Anders was het ook onrespectvol, en leek het misschien alsof ik geen respect voor de dood heb, of voor Jitske. Ik plof op de bank neer. Verder is er niemand in deze kamer. Hier zat ik ook weleens met haar, de liefste. Ik mis haar, Jitske. Er klinkt een stem. Het is een hele oude uitspraak van Jitske. Dat zei ze toen Joe, Jitske en ik in het café in Nederland zaten, nog op zoek naar Coco. Joe had net Relinde ontmoet en was weer blijer. Ik had een opmerking gemaakt en Joe had voorgesteld dat hij maar de ‘grappige gast’ zou blijven uithouden. “blijf jij maar de lieve, gevoelige Nick Jonas, mijn schat.” Had Jitske gezegd. Daarna had ze me een zoen gegeven. Een prachtig moment was dat geweest. Ik besluit om vandaag weer langs het kerkhof te gaan, Jitske weer te zien. Ook goed, haar graf, met haar naam er op, weer te zien. ‘Waar gaat dat heen, Nick?’ Kevin loopt de kamer heen op het moment dat ik mijn jas aan trek. ‘Jitske. Wel, haar graf.’ Kevin knikt begrijpelijk. ‘Oké, man. Succes.’ Ik glimlach eens. Dan sla ik de deur achter me dicht. Ik pak mijn fiets en ga op weg.

Het kerkhof is stil, op een vredige manier. Er is niemand. Langzaam schuifel ik langs de vele graven, oud en bedorven of juist nieuw en glanzend. Sommige met een kruisje of bedeltje erbij, anderen met vele bloemen en kaartjes, en weer anderen waren helemaal leeg en verlaten. Sneu, als iemand zo in de steek word gelaten. Dan, vele graven later, zie ik het graf waar ik voor kom. ‘Jitske Spijker.’ Vermeld het naamplaatje. Ik ga op het bankje zitten, toevallig is die vlak voor haar graf. Alle herinneringen komen naar boven als ik langer naar het graf staar. Mooie herinneringen, maar ook ruzies. Tranen rollen over mijn wangen. ‘Waarom heb je me in de steek gelaten, Jitske? Heb ik je te weinig gekoesterd? Te weinig liefde getoond? Ik hield en houd zo veel van je.’ Vertel ik tegen de lucht. ‘Dan weet ik zeker dat dat het niet is.’ Klinkt een stem. Ik schrik op en kijk door mijn tranen heen naar het graf. ‘Jitske?’ Vraag ik ongelovig. ‘Nee, ik heet Demi.’ Klinkt de stem opnieuw. Er komt een vrouw naast me zitten. Ik schat haar een jaar of 25. ‘Oh, sorry. Aangenaam, ik ben Nick.’ ‘.. Jonas. Ja, ik herkende je al.’ Maakt ze mijn zin af. ‘Is dit het graf van je overleden geliefde? Ik hoorde er van. Ik leef erg met je mee, jongen.’ Ze loopt naar het graf toe en aait de bovenkant. ‘Ja, Jitske Spijker.’ We staren samen een tijdje naar het grijs met zwarte graf. ‘Sorry, ik moet nu weer gaan, Nick Jonas. Ik wens je veel geluk in je verdere leven.’ Ik knik. Ze loopt weg. ‘Bedankt, Demi.’ Ze kijkt even achterom en glimlacht naar me. Dan loopt ze weer verder en verdwijnt uit het zicht. Als ik mijn hoofd terug draai naar het graf, valt mijn oog op een ander graf. Een paar meter verderop ligt nog een bekende. ‘Coco Jonas.’ Ik loop er naar toe. ‘Hoi, Coco.’ Fluister ik, zodat ik de vredige rust niet opnieuw zou verstoren. Ik ga op mijn hurken voor het graf zitten en staar naar haar naam. ‘Coco Jonas.’ Ze was nog niet lang een Jonas. ‘Coco, ik moet je om een laatste gunst vragen. Mag dat?’ Het blijft stil, toch lijkt het alsof er een toestemmend geluid klinkt. ‘Joe en zijn liefdes leven, het gaat niet zo lekker. Zeg maar gerust vreselijk, eigenlijk. Kan je het alsjeblíeft helpen, jij was de ware voor hem, jij weet hoe hij is en wat hij wil van zijn geliefde. Alsjeblieft, Coco. Een laatste gunst.’ Ik sta op en loop terug naar mijn fiets.