It's neighbor Anna.

's Ochtends word ik wakker van mijn telefoon. Zonder te kijken neem ik op. 'Met Aylin'. '...'. 'Ja, dat ben ik'. '...'. 'Ik ben al onderweg!'. Als een bezetene spring ik mijn bed uit, en trek mijn kleren van gisteren aan, ik heb geen tijd om een hele outfit uit te zoeken. Ik ren naar beneden en neem wat yoghurt, morsen is nu bijzaak. Tegelijkertijd trek ik mijn schoenen en jas aan, als resultaat dat ik omval. 'Godver', kreun ik. Wanneer het me eindelijk is gelukt gris ik de sleutels van tafel en pak mijn fiets. Achter mij sluit ik de deur. Als ik beneden het appartemenen complex ben kom ik de buurvrouw tegen. 'Zo Aylin, al vroeg onderweg', glimlacht ze, maar wanneer ze mijn ernstige gezicht ziet verdwijnt 'ie al snel. 'Er is toch niks met Tyler?'. En dan springen de tranen in mijn ogen, en knik ik. 'Hij ligt in het ziekenhuis, hij is twee uur geleden opgenomen', zeg ik langzaam. De buurvrouw, Anna, is als een oma voor me. Ze is oud en ongelooflijk aardig. 'Ach kind toch, wacht heel even dan pak ik de auto, ik breng je wel', zegt Anna. Ik knik dankbaar en zet de fiets tegen de heg. Nog geen twee minuten later komt Anna het garagegebouw uitgereden. Ze stopt naast me en ik stap ik. Anna weet alles over Tyler en over mij. Ze woonde hier al tien jaar toen ik kwam. Al vanaf het moment dat ik hier was, nam ik haar in vertrouwen. Het voelde goed, en nu drie jaar later voelt het nog steeds zo. Bij haar rijkunst voel ik me toch wat anders, ze mag oud zijn, maar rijd alsof ze een formule 1 coureur is. Ik bewonder dat aan haar, ze laat niet zien dat ze oud is, dat ze best nog alles kan, dat ze zelfstandig is. En dat is ze ook.

'...'

Ik vlieg de auto uit, en Anna ook, en ren naar de ingang van het ziekenhuis. Samen vragen we tegelijk aan balie medewerker waar we Tyler Schaumann kunnen vinden. Heel erg traag tikt ze op haar toetsenbord. Van ongeduld begin ik wat geïrriteerd te raken. 'Op kamer 1772, tweede verdieping en dan linksaf.' zegt ze met een langzame toon. Ik ren naar de trappen, de liften laat ik achterwege, dat gaat toch eeuwen duren. Wanneer ik op de tweede verdieping aankom, voel ik Anna mijn hand pakken. 'Aylin, rustig. Het is niet goed voor Tyler dat je zo gestrest bent. Word eerst kalm en ga dan naar binnen'.

Ik vind hem slecht, hééél slecht. En ik heb me weer niet aan mijn afspraak gehouden.