It was just a nightmare, right.

'Tyler, nee!'. ik kijk om me heen en zie vage witte gangen. waar is Tyler?
Waar is iedereen. Aan het einde van de gang zie ik een witte deur. Ik ren zo snel als ik kan, maar blijf stil staan. Stomme voeten, reageer nou! Ik hoor allemaal piepjes. Wat is het? Het lijkt wel alsof ik opeens word meegezogen naar die deur. Wat willen ze me vertellen. En waar is Tyler!
Op het moment dat ik de deur nader. Zie ik herinneringen voorbij vliegen, over de witte muren. Papa, mama, Tyler. Maar ook Tokio Hotel zie ik voorbij komen. Alles wat ik lief heb of had. Opa's, Oma's, iedereen die ik kwijt ben, of kwijt zal raken.
Op een gegeven moment sta ik stil, precies voor de deur. Ik reik mijn arm uit om de deurknop beet te nemen. De koperen knop glinstert en vraagt om opengemaakt te worden. Ik draai hem, niets gebeurd. De piepjes worden luider en luider. Totdat er één hele lange piep te horen valt. Tyler!

Met een schreeuw word ik wakker. wat is dit?

Ja, kort en kut. i know.