Walking on the road.

Onderweg naar huis begint het te regenen, eerst kleine druppels, toen grotere en steeds meer. Binnen een paar minuten was ik doorweekt. De wind blaast is mijn rug en rukt de zijplukken van mijn haar uit mijn vlecht en de natte koude strengen plakken tegen mijn wangen. Straaltjes regen druipen via de kraag van mijn jas naar binnen, sijpelen naar beneden.
Ik hoor de druppels op de stoep kletteren. De wind giert langs mijn oren.
Volgens mij komt er storm.
Zodra ik de avond lampen aan zie gaan, valt het me pas op dat het al aardig donker is geworden. Hoe lang ben ik al onderweg? Ik kijk op het uurwerk van mijn telefoon en zie net het getal veranderen in half zeven. Terwijl ik aan het nadenken was ben ik het hele tijdsbesef vergeten en het is zo'n drie en een halfuur later. Als ik op kijk zie ik dat helemaal aan de andere kant van de stad ben. Great, nu mag ik dat hele stuk weer terug lopen naar huis.
Ik stop mijn handen wat verder in mijn zakken en verstop mijn hoofd verder in mijn kraag. De gure wind snijdt in mijn huid. Ondertussen begint het steeds harder te regenen en lijkt het met de seconde donkerder te worden. Als ik uiteindelijk bij het begin van mijn straat ben is het pikkedonker en kan ik zonder lamp het sleutelgat niet vinden. Ik pak mijn telefoon en probeer met het lichtje het gat te vinden. Tevergeefs, de telefoon is overleden door de overlading van regenwater. Een diepe zucht verlaat mijn mond, en ga op de tast verder naar het sleutelgat als ik hem na tien minuten eindelijk heb gevonden, zwier ik de deur open en spring naar binnen. Met een voetje naar achter duw ik de deur dicht. Met doorweekte jas en al vlucht ik naar de badkamer. Ik trek mijn natte zooi uit en vervang het voor een zijdezachte pyjama. Mijn haar wikkel ik in een handdoek en wanneer ik klaar ben prop ik de was in de machine. Op mijn sloffen loop ik naar de woonkamer. Als ik naar de grote ronde klok boven de eettafel kijk zie ik dat het alweer bijna negen uur is. Ik hoor een vaag gegrom uit mijn buik komen, eten. Ik slof naar de keuken en kijk wat er in de kasten te vinden valt.
Ik ben achttien maar woon al drie jaar op mezelf, met toestemming van mijn oom en tante natuurlijk. Het is een klein appartementje naast het centrum van Berlijn en ik ben er erg blij mee. Het is niet groot, maar wel van mij en binnenkort ook voor Tyler.
Als ik alle kastjes tien keer heb doorzocht en niks kan vinden, gris ik de huistelefoon van het aanrecht en bel de pizzakoerier. Laat die heerlijke salami pizza maar komen.

Ja, ik weet dat ik gisteren zou posten, maar na school ben ik direct in bed gedoken omdat ik niet goed werd. Ik ben nu dus ook ziek, vandaar dat ik hem nu post.