Deel 194

Joe Pov.

Relinde en Lotty staan naast elkaar in de gang, met hun koffers ernaast. 'Maar, Joe, komaan!' 'ERUIT ZEI IK!' Ik pak Lotty's koffer en gooi het de deur uit, waar het regent. De koffer springt open door de klap. 'Weg jullie! Hup!' 'Joe, wat doe jíj dan weer!' Nick en Kevin komen naar beneden, nog in hun slaapkledij. 'Relinde en Lotty de deur uit zetten! Hup, weg!' Ik pak Relinde's koffer en smijt het achter Lotty's koffer en Lotty aan. ‘Joe! Joe, rustig! Wat is er gebeurt?’ Ik duw Relinde er achter aan. ‘Wég! Laat me jullie niet weer zien!’ Kevin en Nick pakken me vast. ‘Wat is er, Joe! Rustig nu. Kalm!’ Zeggen ze om me te kalmeren. ‘Hoe dúrven ze! Een weddenschap om mij en mijn gevoelens, púh! WEG JULLIE!’ Ik wring me los uit Nick en Kevin’s greep en smijt de deur met een klap dicht. ‘Joe. Vertel ons eens rustig wat er is gebeurt, en waarom je ze eruit gooit. Ik dacht dat het juist weer goed ging met jullie drieën. Nou ja, misschien wat minder tussen Lotty en Relinde, maar dat is best wel logisch, toch?’ ‘Een weddenschap! Ze hebben een weddenschap gesloten, als Relinde won, dat kon ze door er voor te zorgen dat ik voor de tweede keer met haar ging dansen op Kevin en Lies’ bruiloft en een drankje aan kon bieden die ik op zou drinken, dan mocht ze mij over haar gevoelens vertellen ofzo. Wat voor gevoelens weet ik ook niet. Als Lotty won, dus als Relinde het niet ging redden met die stomme, achterlijke weddenschap, hield Relinde haar mond! Hoe durven ze zó met me om te gaan! Alsof ik niet kapot gemaakt kan worden door hen beiden! Púh! Daarom stuurde ik ze weg en wil ik ze nóóit meer zien. Ze maken me kapot.’ Kevin begeleidt me naar een stoel in de keuken. ‘Hoe weet je dat? Hebben ze dat je verteld? Nee toch? Dat neem ik tenminste aan.. maar hoe dan?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik hoorde stemmen toen ik naar beneden liep, toen ik mijn naam hoorde bleef ik luisteren. Toen hoorde dat alles. Echt vreselijk. Vreselijk onbeleefd en onaardig! Ik dacht nog wel dat Lotty en Relinde beste mensen waren! Niet zulke monsters. Monsters, zeg ik je!’ Nick slaat me geruststellend en medelevend op mijn schouder. ‘We leven met je mee, Joe. Jij bent niet de enige die in hun trucjes zijn getrapt, wij ook.’