I promise i'll be back

Het is een uur of vier wanneer ik Tyler gedag moet zeggen. Hij moet nog een tijdje bij zijn oom en tante blijven, totdat al het papierwerk rond. Ik zag aan hem dat hij mij niet wou loslaten, hij had werkelijk tranen in zijn ogen staan. Heel strak lagen zijn dunne armpjes om mij heen. Ook bij mij zou het niet lang meer duren voor de eerste traan tussen mijn voeten kapot zou spatten. ‘Tyl, ik beloof het je, morgen ben ik weer. Dan gaan we er samen een gezellige middag van maken.’ Ik zag Tyler lief knikken en langzaam veeg ik zijn traantjes weg. Het doet me pijn om het zo te zien. Zo teerbaar, en dat allemaal de schuld van zijn Leukemie. Hij is dertien, maar dat is nergens aan te zien. Misschien aan zijn uiterlijk. Maar qua motoriek lijkt hij gewoon zo kwetsbaar dat je hem moet behandelen als iemand dat nog niet alleen kan zijn. Leukemie is zo’n stomme rot ziekte. Waarom nou mijn broertje! Wat is er gebeurd dat het hem moest gebeuren. Eerst onze ouders en dan zal ook hij uit mijn leven verdwijnen, er is slechts één plekje waar hij en mijn ouders voor altijd zullen blijven, en dat plekje is mijn hart. Waarvan zij de sleutel hebben en die met zich meebrengen naar een later oort.

irgendwo ist der ort,
den nur wir beide kennen
lief alles anders als gedacht
der Puls in den Adern ist viel zu schwach.

Op het moment dat ik zijn handje los moet laten, vanwege het bereik van onze oom een tante’s huis. Geef ik hem een zacht kneepje, als teken dat alles wel goed komt. Zelf weet hij exact wat Leukemie inhoudt, en wat het hem aanricht. Zijn behandelingen helpen niet veel, en sowieso zal het hopeloos zijn, de doktoren hebben allang vast gesteld dat hij zal overlijden aan de ziekte. De vraag is wanneer..

Ik til Tyler op zodat hij aan de deurbel kan. Een ‘ding-dong’ geluidje verspreid zich in de gang. Enkele seconden later kijkt het gezicht van onze oom ons vriendelijk aan. ‘Hey, Aylin en Tyler. Kom binnen,’ zegt hij vriendelijk. ‘Sorry Christoph, ik moet er gelijk vandoor. Ik moet nog wat dingen regelen,’ zeg ik met spijt. Het liefst was ik de rest van de namiddag bij Tyler gebleven. Ik buk en geef Tyler voor de laatste keer een dikke knuffel. Als ik op wil staan blijft er een gewicht aan mijn hangen, Tyler. ‘Schatje, je moet me echt loslaten. Morgen ben ik weer,’ zeg ik. Langzaam laat Tyler mij los, en loopt naar mijn oom toe. Ik zeg gedag en loop het pad naar de straat af. Ik hoor de deur achter me sluiten en zie Tyler aan het raam geplakt. Morgen zie ik hem weer. En met die gedachte vervolg ik mijn weg naar huis.