Bite

“Clyde wat…” zei ik. Maar verder kwam ik niet. Van schrik liet ik Clyde los, en zette ik een stap naar achteren. Vanaf deze afstand was het niet meer te zien. Maar zonet, toen ik hem mij aan liet kijken, zag ik het. En Clyde keek me nu weer aan met een blik waarin ik de emotie niet kon vinden. Het leek wel een mengeling van verdriet, spijt, en angst. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond. Clyde had nog steeds niet gedronken, en zijn ogen werden weer rood…