Don't ever let me go, he said.

'Tyler!' roep ik. Tyler komt op me afgevlogen en springt in mijn open gegooide armen. 'Lin!' kirt hij. Oh, wat ben ik blij hem weer in mijn armen te kunnen sluiten. Langzaam sijpelt er een zoute traan uit mijn ooghoek vermengt met een klein beetje oogpotlood. Ook uit Tylers ooghoek drupt een klein traantje. 'Oh, schatje. wat heb ik jou gemist.' zeg ik tegen hem.
Ik voel zijn armen nog wat steviger om mij heen sluiten.
Vanwege zijn leukemie heeft hij de toepassingen van een kind van tien jaar.
'Aylin, je laat me nooit meer alleen toch?', zegt hij. Het liefst had ik volmondig ja tegen hem gezegd, maar niets is minder waar. Niet dat ik hem zal verlaten, maar hij mij wel. er is niks meer tegen te doen. Zijn leukemie zal zijn einde worden, voor hoe lang konden de doktoren nog niet redeneren. 'Natuurlijk niet schatje. ik laat je nooit meer gaan, jij bent voor altijd mijn kleine broertje'. En ik geef hem nog een dikke knuffel.
'Kom Tyler, we gaan naar de ijssalon', zeg ik hem.
Vrolijk klapt hij in zijn handjes, en pakt mijn hand vast.
Samen steken we het zebrapad over, en lopen de winkelstraat in. Als we langs de Free Record Shop lopen, wijst Tyler naar het raam. 'Kijk, Lin. Kijk wie er naar onze woonplaats komen.' Ik volg Tyler zijn vinger en abrupt blijf ik stil staan. Met grote letters staat er sierlijk op een poster aan het raam geplakt 'Tokio Hotel coming to your city. Don't miss it 8 December 2010!'
Met grote ogen kijk ik naar de poster. Gebeurt en dan toch iets geweldigs op dit moment..

Vind jullie ook niet dat die groene knop heel erg aantrekkelijk is?