Please don't stop the rain

De wind waaide door mijn haren en de koude sneed in mijn neus en oren. Ik moest onwillekeurig aan Lucca denken. Een herinnering van een paar dagen oud, maar die je nog kon vastgrijpen en terug loslaten, om hem te laten zweven tussen je gedachten door. We hadden gelachen als kleine kinderen zonder zorgen en zonder verplichtingen. Ik nog het meest. Wat was het toch dat hem zo bijzonder maakte, hem deed verschillen van al de rest en ik voelde een lichte kriebel door mijn buik gaan. Het ene moment van vreugde werd weggeveegd, opzij geschoven door verdriet. Verdriet om iets dat nooit zo zijn of zou worden. Ik wreef snel de opkomende tranen uit mijn ogen en probeerde er niet meer aan te denken. Ondertussen was ik al bij de bushalte en bleek dat ik een halfuur te vroeg op mijn bus wachtte. Ik nestelde mij op het bankje en haalde mijn mp3 boven. De chocomelk was helaas al uitgewerkt en om het wat warmer te krijgen trok ik mijn benen op en leunde met mijn rug tegen de zijkant van het hokje. Algauw klonken de eerste noten door mijn oren en meteen herkende ik het liedje:

When you're gone
The words I need to hear to always get me through the day
And make it ok
I miss you

Snel klikte ik het weg, nu was niet het moment voor een droevig liedje, ik had nood iets anders.

If I were a boy – Beyonce, neen, Crush – David Archuleta, neen, Please don’t stop the rain – James Morrison, No air – Chris Brown, al helemaal niet! Wat wilde mijn mp3 mij bewijzen? Gefrustreed klikte ik verder en kwam uit bij hot ’n cold. Dat was al veel beter, een vrolijk liedje. Blij neuriede ik mee met de melodie en trok een paar rare gezichten, niemand zag me, dat dacht ik toch. Ik begon mij steeds meer te amuseren en wanneer het echt niet meer om aan te zien was, tikte er iemand op mijn schouder. Ik was zo aan het opgaan in het liedje dat ik niet gezien had dat er een jongen achter mij stond. Zijn haar was halflang, bruin en krulde lichtjes. Zijn ogen, helderblauw, keken mij aan en een glimlach speelde om zijn mond.