Whenever dreams are made to destroy.

Mijn naam is Aylin.
Soms, dan wenste ik dat alles wat ik verloren heb.
Op één of andere manier kon terug keren.
Dat de énige die ik nu nog heb, niet op sterven zou liggen.
Tyler, mijn dertien jarige broertje. Is ongeneeslijk ziek.
Leukemie. Pas net geconstateerd. Maar vrijwel dodelijk.

Vandaag, is het precies vijf jaar geleden dat onze ouders zijn omgekomen bij een dodelijk auto ongeluk.
Ik was toen jarig, ik werd dertien. Tyler was acht.
Politie heeft na het ongeluk nooit verder onderzoek verricht. Maar ik heb altijd beweerd, dat het een misdrijf was.
Dat er daadwerkelijk iemand was, die met opzet onze ouders om het leven hebben gebracht.
En dat de dader, wist dat wij niet in de auto zaten.
Om onze levens te sparen.
Waarom ik dit gevoel heb, al vijf jaar.
Daar ben ik zelf nog niet eens achter.
Maar toch..
Ik weet het zeker, er is vijf jaar geleden iets anders gebeurd dan dat op het grafsteen van mijn mama en papa staat.
Ik ben nu achttien en mag eindelijk officieel de zorg over Tyler nemen. Die in die vijf jaar bij familie heeft geleefd.
En nu eindelijk weer bij mij kan zijn.
Maar niet voor heel lang..