Deel 192

Lotty Pov.

Langzaam ga ik met een keukenpapier langs de lange, speervormige snee in mijn rug.
Hij is gelukkig niet diep en niet groot, ik schat zo'n 12 centimeter lang.
Ik heb alle spullen die ik heb gebruikt voor de wond nog maar net opgeruimt, als Joe binnenkomt met zijn natte haren.
'Schat, ik heb je gemist.'
'Schat, ik ben zo'n 30 minuten uit je zicht geweest. Hoezo zou je me dán al missen?'
'Omdat ik van je houd!'
Ik geef hem een zoen.
Dan wacht ik nog een paar minuutjes.
'Joe, nu hoor jij te zeggen, ik ook van jou, Lotty, voor eeuwig. Wat is er?'
'Ik ben er niet klaar voor, als ik het nu zeg, is dat alleen maar uit beleefdheid. Ik wil dat het diep uit mijn hart komt. Anders zeg ik het ook niet.'
Hij loopt weg en doet de koelkast open om kaas te pakken.
'Bedankt.'
Zeg ik na een tijdje.
Hij kijkt raar op.
'Hoezo? Ik zei het niet eens!'
Ik haal mijn schouders op.
'Dat maakt niet uit. Je durft zo eerlijk te zeggen dat je er nog niet klaar voor bent, daardoor weet ik dat je om me geeft. Dat betekent heel wat voor me.'
Joe glimlacht even en gaat dan verder met het bestuderen van de krant.
'Niets te danken.'
Zegt hij, terwijl hij niet opkijkt.