Letting your classmates know stuff

Lola Pov.

Langzaam schuifel ik naar mijn plek.
Mijn uitgelopen mascara trekt ieders aandacht, ook Nick en Tila kijken me vertrouwd aan.
Dit word mijn afscheid.
Mijn blik glijd langzaam door de klas.
Nicky, Sahar, Lena, Kirsten en Marie-Ceciel zitten bij elkaar, ze praten en staren me aan.
Ik heb hen nooit gemogen.
Hopelijk tonen ze niet zoveel afschuw als normaal, als ze het horen.
Een eindje naast hen zitten de jongens, behalve Nick, die zit bij Leyla.
Leyla is ook een vriendin van ons, maar zit vaak bij mensen uit de andere klassen.
De 'paarden', zo noemen we Romy, Guusje en Elif altijd, zitten weer apart.
Waarom we ze de 'paarden' noemen?
Ze zijn gewoon net paardenbekken, die áltijd, echt áltijd vreemd doen en met leraren socializen!
Meneer Hoogland kijkt me vragend aan, ik knik.
Het gaat beginnen, het moment van de waarheid.

'Dames en heren, stilte graag! Zet de stoelen maar weer in de kring.'
'Ohnee, niet weer zo'n domme sessie over wat tieners als wij verkeerd hebben gedaan!'
Zeurt Daniel, de gemeenste van de klas.
'Ik moet jullie iets belangrijks mededelen, het is diepbedroefd dus doe gewoon normaal mee anders mag je diréct naar de afdelingsleiders en zorg ik er persoonlijk voor dat je van school geschorst word!'
Roept Hoogland hysterisch.
Hij heeft het er ook moeilijk mee, maar anders dan ons.
Het is zijn éérste mentorklas en meteen gebeurt er zoiets, dat moet vreselijk voor hem zijn.
'Lola, wil je het zelf vertellen, of een of meerdere van je vrienden, of wil je dat ik het probeer uit te leggen?'
Ik krijg weer vochtige ogen.
Ik schud mijn hoofd.
'Gewoon, iemand, maar niet ik.'
'Ik doe het wel.'
Tila staat op en loopt naar voren.
Meneer Hoogland knikt en gaat aan zijn bureau zitten.
De hele klas staart eerst naar mij, dan naar Tila en dan weer naar mij.
Ze begint.
'Een tijdje geleden is Lola bij mij wezen logeren.'
Ze vertelt het hele verhaal zo duidelijk en overzichtelijk, dat ik het helemaal na beleef.
Het was zo vreselijk, verschrikkelijk erg.
Tila raakt niet één keer in paniek, maar blijft sterk tot ze weer mag gaan zitten.
'In het ziekenhuis vertelden ze het ons. Ze heeft een bloeding in haar hersenen, op zo'n riskante plek dat het onmogelijk is om het te verwijderen of te bewerken. Ze vertelden ons dat haar hersenen het na een tijdje zouden begeven.'
'Hoelang duurt dat?'
Vraagt Leyla zwakjes.
'Snel, veel te snel. Binnen een paar dagen is het.. voorbij. Haar hart zal ook stoppen door die fatale storing in de hersenen.'
Ze loop met haar hoofd naar beneden terug naar haar plek.
Het is doodstil in de klas.
Dat is zó ongewoon dat ik er nog zenuwachtiger van word dan ik al was.
Blikken worden naar mij geworpen, betraande ogen op mij gericht en monden zorgen voor gaten in hun gezichten.
Het is een vreselijk gezicht.
Ik sta op en loop de klas uit.

Tila Pov.

Ik sta op en loop naar de deur.
Maar meneer Hoogland houdt me tegen.
‘Ze wil even alleen zijn, laat haar maar even. Ze heeft tijd nodig om dit te verwerken.’
‘Maar, maar ik ben haar beste vriendin. Ik kan, ik móet haar helpen! Laat me gaan!’
Meneer Hoogland houdt me opnieuw tegen, ik val in zijn armen en begin hard te snikken.
‘Ze, ze, ze heeft het niet verdient! Ze is een perfect meisje die voor iedereen klaar staat en zo ontzettend lief en leuk is om mee om te gaan! Waarom moet zij nou ten ondergaan! Het is niet eerlijk!!’
Huil ik.
De klas kijkt me met medelijden aan, ze voelen niet hetzelfde, maar ze proberen te helpen.
Mijn blik gaat naar Nick, hij heeft zijn hoofd op de tafel gelegd en trilt ook hard.
‘Het is nooit eerlijk. Niemand verdient dit, het gebeurt gewoon.’
Ik knik en laat hem los.
‘Bedankt, meneer.’
‘Het was niets, in deze tijden moeten we elkaar steunen.’
Ik knik opnieuw en ga terug naar mijn plek.
‘Kunt u misschien precies uitleggen wat dat nou inhoud, die hersenbloeding?’
Vraagt Leyla.
Meneer Hoogland begint te vertellen, ik heb het allemaal al eens gehoord van de dokter en dat was al eens te vaak, dus ik luister niet.
Ik kijk naar de luisterende mensen, ze proberen het te verwerken.
Waarom Lola!
Ik hoop dat ze dat allemaal denken.
Zodat Lola niet doodgaat zonder dat mensen daar moeite mee hebben, afgezien van haar familie, Nick en mij.
Sander kijkt naar zijn tafeltje, ik kan niet zien of hij het erger vind dan de anderen.
Ik hoop dat hij het wel erger vind, dat zou goed zijn voor Lola.
Één lichtpuntje zou dat voor haar zijn, Sander als haar vriendje.
Dat heeft ze best wel nodig, om veilig naar de betere en hogere plaatsen te komen en daar gelukkig te worden.