A rose for you the dead one

Langzaan loop ik.Voetje voor voetje.Zoals jij me heb leren lopen je heb me alles geleerd.Lopen,zitten zelfs lezen en schrijven.Opeens sta ik stil. Ik ben bij jou….Jouw graf.Ik ga op mijn knieën zitten. en ik kijk naar het beeldje. Een stuk steen met een roos eruit.Toepasselijk,je hield altijd al van rozen. Ik kijk naar je naam: Lia Sijben-Bruijnes.Zachtjes lag ik. Je heb het nooit iets gevonden dat je je meisjesnaam niet meer met een y schreef.Voorzichtig ruim ik de blaadjes een beetje op. Ik leg de roos neer.Jouw roos.Jij hield er van.Jij hield van zoveel dingen.Rozen,zonnebloemen,ezels.Het is jammer dat de bloemen winkel geen zonnebloemen meer had anders had je die ook gekregen.Gelukkig hadden ze wel een roos en hadden ze ook een klein knuffel ezeltje.Nu zijn ze voor jou.Alle 2.Want jij gaf ook zoveel aan mij.Zo veel liefde en geluk,zo veel hulp.Ik kan wel eeuwen door gaan zo veel gaf je.

Ik kijk nog een tijdje zwijgend naar het beeldje en loop dan weg.weg van jouw graf maar niet van jou.Jij bent altijd bij me. In mijn hard.Zoals beloofd.Ik draai me nog 1 keer om en gooi een kushandje naar jouw graf.Dan loop ik met tranen in mijn ogen door.Naar het leven.Het ’normalen’.Maar het is niet normaal want jij bent er niet meer.Voor andere voor mij ben je er altijd nog.Door mijn tranen heen glimlach ik.’Het is goed zo’ zou je zeggen en dat klopt het is goed zo.’Hoiie’ roep ik nog over mijn schouder.’Tot ziens’ luister ik.