Two different worlds - Georg Listing #10

ich komme dich abzuholen
*Naledo pov*
Ik verstar als ik zijn stem hoor. Hij noemt mijn naam, maar ik beweeg me niet. Ik kijk naar beneden en zie hem tegen de boom aanleunen. Na een tijdje staat hij op, klopt zijn broek af en loopt weg. Ik zucht diep en laat me zacht uit de boom vallen. Ik loop naar het pad en zie hoe hij langzaam afdaalt. “George.” Langzaam draait hij om. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Hij rent snel weer naar boven en slaat zijn armen om me heen. “ich habe dich vermisst,” zeg ik zacht. “ich dich auch.” Hij drukt een kus op mijn wang, maar kijkt me dan ineens raar aan. “you speak German!?” onschuldig glimlach ik. “I have had it at my school.” We gaan weer tegen de boom aanzitten. Onze armen raken elkaar licht. Een tijd lang zitten we zwijgend naast elkaar. “remember that I promised something?” “yes.” “I got an extra ticket with me. So you can come.” Met grote ogen kijk ik hem aan. De angst slaat om mijn hart. Hij zit de schrik in mijn ogen. “you don’t have to, but I thought you wanted it…so I bought an extra ticket.” “let me think.” Gedachten vliegen door mijn hoofd. Kán ik wel weg, wíl ik wel weg? Kan ik nog terug?! Wat zal het dorp zeggen? Ik sta op en loop rondjes om de boom. Het ene rondje ga ik, het andere niet. “I got to go talk to my parents.” En weg ben ik. In het dorp ga ik op zoek naar mijn ouders. Ik neem ze mee naar onze hut en zet ze op de bank. “luister en laat me uitpraten. George heeft me net voor zijn vertrek de vorige keer iets beloofd. Dat vond ik toen helemaal te gek. Eerlijk gezegd hoopte ik elke dag dat hij terug kwam. Nu is hij terug en wil hij zijn belofte nakomen. Maar ik weet het niet meer zo zeker.” “beloftes moet je altijd nakomen, dus dat is meer dan terecht. Wat heeft hij je beloofd?” vraagt mijn vader. Ik aarzel. “om mij mee naar Europa te nemen.” Ik zie de ogen van mijn moeder groot worden. “HIJ WIL JE VERKOPEN, JE GAAT NIET MEE!” roept ze. “mam! Rustig. Hij gaat me niet verkopen, geloof me.” “mijn kind, je bent de enige in dit dorp die tradities breekt. Eerst al met Kondo en nu dit weer.” “pap, Kondo is niet goed voor me.” “hij is de zoon van onze leider, waarom kan hij niet goed voor je zijn?!” “omdat hij geen respect zal tonen voor mijn wensen.” “dat is het lot van een vrouw. Dat gebeurd met welke man dan ook. En je wilt toch niet zeggen dan je met George wil trouwen?!” “NEE! Dat zeg ik niet, ik voel me alleen goed bij hem. Hij respecteert me en laat me in m’n waarde. Iets wat Kondo nooit zal doen. Mijn enige vraag nu is: kán ik weggaan?” mijn ouders gaan de hut uit en ik hoor ze buiten smoezen. Even later komen ze weer terug binnen. “je moeder en ik denken dat je weg kunt gaan, maar je moet terugkomen voor de nieuwe oogst. Én je moet dit met Wachiru overleggen.” Ik bedank mijn ouders hartelijk en schoorvoetend ga ik op weg naar de hut van onze leider. Zacht klop ik op de buitenmuur bij de deur. “kom maar, mijn kind. Wat kan ik voor je doen?” “ik heb een vraag.” “vragen zijn er om gesteld te worden.” “kent U George nog?” Wachiru knikt. “hij is terug, dat weet U. Net voordat hij de vorige keer wegging, beloofde hij me iets.” “en die belofte is?” “om me de volgende keer dat hij weer hier kwam, mee te nemen naar zijn land.” “en dat wil je?” onzeker knik ik. “en wat vinden je ouders ervan?” “ik moet voor de volgende oogst terug zijn.” “en dat kan?” “o zeker!” “laat me denken. Ga nu.” Achteruit loop ik de hut uit en bots tegen Kondo aan. Dreigend staat hij voor me, maar ik ben niet bang van hem. “dus je gaat?” “dat hangt geheel van je vader af, maar ik denk het wel.” Zijn vlakke hand raakt me recht op mijn wang en een pijnscheut schiet door mijn gezicht. Woedend kijk ik hem aan en schop tegen zijn benen. Met grote passen verlaat ik het dorp. Ik loop naar de rivier en waad het water in. Ik spoel mijn gezicht en laat me een stukje op de stroom meedrijven. Met krachtige slagen zwem ik de oever weer op. Ik laat me in het zand vallen en kijk naar de wolkjes die voorbijkomen. Ik duw mezelf overeind en laat mijn hoofd op mijn knieën rusten. Na een tijdje verschijnen er 2 voeten naast me. George laat zich in het zand zakken en slaat een arm om mijn schouders. “what’s wrong?” “he hit me.” “who?” “my future husband.” Antwoord ik snuivend. Hij grinnikt en ik geef hem een zet. “don’t laugh!” “why did he hit you?” “I asked Wachiru if he allows me to go with you. He’s his son.” “shall I hit him back for you?” “you’d loose…” “no I won’t!” “yes you would.” Beledigd kijkt hij me aan. “just stop being ridiculous.” Ik sta op en trek hem overeind. “come on, let’s ask if he knows yet.” Samen lopen we het dorp in, in een rechte lijn naar de hut van Wachiru. Ik laat George buiten wachten en loop naar binnen. “Hallo, mijn kind.” “heeft U al besloten?” “je laat er geen gras over groeien. Ik heb een beslissing genomen.” Verwachtingsvol kijk ik hem aan. “als je écht wilt, mag je van mij gaan, maar wees op tijd terug.” dankbaar kus ik de rug van zijn hand en verlaat de hut. Buiten vlieg ik George om zijn hals. “I come with you!” hij draait een rondje en zet me weer neer. “go get your stuff. We can leave tomorrow.” Vrolijk loop ik naar onze hut. Daar zitten mijn broertjes en zusje. Meteen is mijn vrolijkheid verdwenen. Hoe lang zal ik ze niet zien? Kan ik dat wel aan? Traag pak ik mijn spullen bij elkaar. Een zucht ontsnapt uit mijn mond als ik ze voor George’s voeten neer zet. “what’s the matter?” “I’ll miss it here.” “you’ll be back soon, trust me.” Hij pakt een lege koffer en stopt mijn spullen er netjes in. “what about your bow?” “they can use it here, if they want.” Hij sluit de koffer en draagt hem alvast naar de auto. De zon gaat al onder en ik wens hem goede nacht. Stil lig ik in bed, Abagbe voor de laatste keer dicht tegen me aan. De hele nacht lig ik wakker. De volgende dag stap ik futloos uit bed. Ik geef mijn broertjes en zusje een knuffel en mijn ouders een kus. George staat bij de poort te wachten. Langzaam loop ik naar hem toe. Het dorp is uitgelopen om me uit te zwaaien. Allemaal heel lief, maar het maakt het afscheid niet makkelijker. Met een zucht stap ik in de auto. Met grote snelheid rijden we door de woestijn. Aan mijn rechterkant zie ik de rivier een wending het land in maken en voor ik het weet is hij uit zicht verdwenen. Hoe lang zal ik die rivier niet zien?


OK peepz…mijn inspiratie is weg, mede doordat ik niet weet hoe Naledo zich zou gedragen in de westerse wereld… dus ik stop hier, open einde, vul het zelf in als je wilt.

Even tussen 2 haakjes: (ik probeerde het dus zo neer te zetten dat ze niet verliefd zijn, maar een soort vreemde verbinding voelden…)

Iedereen bedankt voor het lezen van deze crap…meestal is het niet geworden zoals ik het gehoopt had, maar ik weet ook niet hoe ik het moet verbeteren…sorry ‘bout that.

Xxxx love y’all