Two different worlds - Georg Listing #8

interview
De weken daarna praten de jongens en ik vaak over onze reis. Ook thuis laat ik steeds meer los en in interviews komt het altijd volop terug. Het kettinkje van Naledo draag ik non-stop en ik merk dat ze het op forums in de gaten hebben. Vandaag hebben we weer een interview. Samen met de jongens komen we in een busje het terrein oprijden. Er staan een paar fans tegen de hekken aangedrukt en snel delen we handtekeningen uit. Binnen laten we ons op een bank vallen. Onderuitgezakt kloten we wat, totdat we opgeroepen worden om de make-up in te gaan. in de spiegel kijk ik naar het maskertje om mijn nek. Mijn gedachten gaan terug naar de nacht onder de sterrenhemel. Haar voeten bungelden in het koele water van de rivier. Ik had het niet aangedurfd om mijn voeten in het water te hangen. Vooral omdat ik overdag krokodillen en andere enge dieren had rond zien zwemmen. Zo helder als de hemel daar, had ik het nergens nog gezien. Een hand zwaait voor mijn gezicht. Ik schrik op en zie een lachend gezicht van Tom. “hé gozer, kom je mee, we moeten zometeen op.” ik knik en als hij de kamer uit is, stop ik het maskertje snel onder mijn shirt. Ik loop achter Tom aan en al snel hoor ik de presentator ons aankondigen. Ik loop als vierde van de trap en zwaai even naar het publiek voordat ik tussen Gustav en Bill ga zitten. Gedurende het interview doe ik soms wat uithalen naar Tom als hij weer eens doorslaat, maar vaak genoeg krijg ik zelf ook heel wat zooi over me heen. Ach, ik heb ermee leren leven. Gustav geeft zoals gewoonlijk weer geen kik en vanuit mijn ooghoek zie ik dat hij vaak genoeg helemaal niet oplet. “Georg, een vraag van de kijker thuis.” Oh boy. “hoe zit het met je kettinkje.” “huh. Oh nou. Uhm.” Wauw, dit komt vast intelligent over. “gekregen toen we in Afrika waren.” “de andere jongens ook?” “nee!” roept een verontwaardigde Tom en ik werp hem een vernietigende blik toe. “waarom alleen jij?” “omdat ik gewoon veel aardiger ben.” Ik zie dat Bill ademhaalt om een bijdehante opmerking te maken en snel prik ik hem in zijn zij. Hij sluit zijn mond weer en het interview gaat nog even door.
Aan het eind lopen we door de lange gangen van het gebouw naar de kantine. We eten een broodje en krijgen wat te drinken. Tegen 2 uur verlaten we de studio en worden we thuis afgezet. Ik ga op bed liggen en pak mijn laptop. Ik open de map met foto’s van Afrika en laat ze in een diavoorstelling langskomen. De eerste 100 zijn van de grote steden. Foto’s van straatkinderen, mensen in krottenwijken, slums met op de achtergrond de hoge, moderne woontorens. Daarna komen de foto’s van de kust en ten slotte de foto’s van Naledo’s dorp. De boom in het midden van het dorp, de akkertjes er omheen, vrouwen die de was doen in de rivier. Ik druk op pauze bij de zonsopkomst. Een tijd lang blijf ik er naar kijken. Dan druk ik weer op play. Meteen komt het lachende gezicht van Naledo in beeld. Ze had geen idee volgens mij. Op een gegeven moment zijn de foto’s op. Met een zucht klap ik mijn laptop weer dicht. Ik ga op mijn rug liggen en staar naar het plafond. Dan schiet ik overeind en pak mijn agenda. Ik blader erdoorheen en ga op zoek naar de vakantie. Shit man, dat duurt echt nog lang. Met een boog gooi ik mijn agenda terug op mijn bureau en laat me weer achterover op bed vallen.