Two different worlds - Georg Listing #7

zurück nach Hause
*Georg pov*
De zonsopkomst was prachtig. Zoiets moois heb ik nog nooit gezien. Als we weer in het dorp komen, komen de jongens op me afgestormd. “waar was je nou?” “we schrokken ons de tering toen je niet in bed lag.” “rustig! Naledo liet me wat zien.” Aan Tom zijn hoofd zie ik meteen wat hij denkt. “nee, Tom! kijk.” Ik pak mijn fototoestel en laat ze de foto’s zien, die ik geschoten heb. “wauw!” “waarom liet ze het niet ook aan ons zien.” Ik hoor de teleurstelling in hun stemmen en haal mijn schouders op. “ik vroeg het haar nog, maar ze wist het zelf eigenlijk ook niet.” Ik vertel ze maar niet van gisteravond, want ik denk niet dat ze dat aankunnen. Tobi roept dat we onze koffers in moeten pakken, voor zover nodig en de bedden op moeten ruimen. Ik maak het Naledo duidelijk en vertrek samen met Gustav, Tom en Bill naar onze hut. Mijn koffer is voor het grootste deel nog ingepakt. Ik prop er nog snel 2 shirt bij en rits hem dan dicht. Als ik mijn bed wil opruimen, staat er ineens een vrouw naast me die heftig met haar hoofd schudt. Ze wijst op zichzelf en daarna op het bed. Dan op mij en schudt nog eens met haar hoofd. Ik glimlach en knik licht om dan mijn koffer uit de hut te slepen. Tobi staat buiten en helpt me om mijn koffer op de jeep te gooien. Gustav en Tom komen niet veel later ook de hut uit gezeuld. Alleen Bill is nog binnen. Hij is ook altijd de traagste. Waarschijnlijk heeft hij heel zijn koffer uitgepakt toen we hier aankwamen en moet hij al zijn kleren nu kriskras door de hut verzamelen en netjes inpakken. Kijk, ik zou ze er gewoon inmieteren en mijn koffer dichtritsen, maar Bill, Bill vouwt ze allemaal netjes op en past ze precies in zijn koffer. Tja, één van de vele verschillen tussen hem en mij. Na een eeuwigheid komt hij dan ook de hut uit. Met zijn vieren tillen we zijn koffer op de jeep.
Als het bijna tijd is om weg te gaan, verzameld het hele dorp zich bij de poort. Ik wil naar buiten lopen, als ik plots aan mijn arm achter een hutje getrokken wordt. Voor me staat Naledo. “here, keep it or throw it away. It’s a sign of friendship.” Ze pakt mijn hand en drukt er iets in. Zacht drukt ze haar lippen op de rug van mijn hand. “Thank you.” Voorzichtig kus ik haar op haar voorhoofd. “I promise I’ll take you with me next time.” Haar ogen glimmen en dan duwt ze me naar de poort. Snel sluit ik aan bij mijn vrienden. Als ik in de jeep zit, zie ik haar net buiten de poort staan. Ik zwaai naar haar en dan rijden we weg. Op weg naar huis. God, wat zal ik het hier missen.
De hele weg naar Oshakati kijk ik uit het raam. Het kale landschap vliegt voorbij. Als we in Oshakati overstappen in een busje, herinner ik me weer dat Naledo me wat in mijn hand gedrukt had. De hele reis heb ik mijn hand gesloten gehouden en nu open ik hem langzaam. In mijn handpalm ligt een kettinkje met een klein maskertje eraan. Mijn duim glijdt over het gladde oppervlak. Behoedzaam laat ik het in mijn zak glijden en kijk dan weer uit het raam. Ik weet dat de jongens merken dat ik afwezig ben, maar ze laten me wijselijk gaan.

Op het vliegveld staat mijn moeder met een bord te zwaaien. Op een drafje loop ik naar haar toe en omhels haar. “Goed om je weer te zien. Hoe is het?” “Ja, goed. Ben een beetje moe. En jij?” “Goed. Kom dan gaan we je koffer halen.” We lopen naar de band en komen daar ook de andere jongens tegen. Als iedereen zijn bagage heeft, stappen we allemaal in het busje dat geregeld is. Bill en Tom vertellen honderduit over onze reis, terwijl Gustav en ik ons gedeisd houden. Mijn moeder merkt het en knijpt even in mijn knie. We komen aan in de studio en laten ons op de bank vallen. Tom is ook ingestort, maar Bill gaat zoals gewoonlijk onverstoorbaar door. Een tijdje blijven we naar Bill luisteren, maar als tot me doordringt dat ik dit óók allemaal heb meegemaakt, vraag ik mijn moeder of we naar huis kunnen. Ze stemt in en we nemen afscheid van de bende. Thuis kleed ik me meteen om. Als ik mijn vest op de grond laat vallen, hoor ik een zachte tik. Meteen raap ik hem weer op en voel in de zakken. Ik haal het kettinkje tevoorschijn en ga op de rand van mijn bed zitten. Zacht wrijf ik over het maskertje. Dan leg ik hem netjes op mijn nachtkastje en kruip onder de dekens.
De volgende dag word ik laat in de middag wakker. Ik trek mijn badjas aan en slof naar beneden. Mijn moeder zit op de bank en kijkt tv. Ik loop door naar de keuken en maak wat te eten klaar. Gapend eet ik mijn bord leeg en plof dan in een stoel.