Two different worlds - Georg Listing #6

der Sonneaufgänge
De volgende ochtend kom ik pas laat mijn bed uit. Iedereen in het dorp is al volop bezig. Snel kleed ik me aan en kijk of ik ergens iets moet doen. Ik loop tegen Kondo op, die meteen een stap achteruit doet. “o hoi,” zeg ik. “hoi, je bent laat.” “ja, uitslapen is fijn. Soms.” Ik sla mijn ogen neer en loop langs hem heen. Ik vraag aan verschillende mensen of ik kan helpen, maar allemaal geven ze me de hint om iets voor mezelf te gaan doen. Fijn. Doelloos slof ik door en rond het dorp. Als ik voor de zoveelste keer voor mijn hut sta, staat George daar ook. Ik glimlach naar hem en krijg een gulle lach terug. “got nothing to do too?” hij knikt. “where are the other ones?” “ooh, they just…I don’t know actually.” Lachend pak ik mijn boog van de haak naast de deur. Ik loop naar de poort, de woestijn in. George loopt achter me aan en met een kleine versnelling komt hij naast me. Na een tijdje krijg ik in de gaten dat hij vaak naar mijn boog kijkt. Niet lang daarna vraagt hij: “can I try?” “Have you done it before?” “no…” ik neem hem mee naar een boom en zoek in het gras naar een steentje. Als ik die eenmaal gevonden heb, teken ik een grote stip met een kruis erdoor op de boom. Ik meet 5 meter uit en zet George daar neer. Mijn boog glijdt van mijn schouder en belandt in mijn hand. Ik pak een pijl uit de koker en leg aan. zo goed mogelijk probeer ik duidelijk te maken hoe je de boog vast moet houden. Ik geef de boog met pijl aan George. Hij legt aan en richt. “hold on. Keep your fingers like that and elbow lower. Yes, that’s it. now take a breath” Hij laat de pijl los en deze vliegt net voorbij de boom. Met een drafje ren ik erheen en trek hem uit de grond. Als ik terugloop, zie ik het beteuterde gezicht van George. Ik glimlach. “it’s hard. Don’t worry, you can do it.” Na een paar keer schieten, komt de pijl zowaar al in de buurt van de stip. Hij blijft in ieder geval in de boom hangen. Ik loop naar de boom en trek alle pijlen uit de boom. Als ik weer terugkom, geeft George me de boog. “your turn.” Ik kijk in zijn doodringende ogen en pak mijn boog aan. Zorgvuldig leg ik aan, richt en laat de pijl los. Hij boort zich in de bast en blijft muurvast zitten. Met opgetrokken wenkbrauw kijkt George me aan. Ik buig mijn hoofd en loop naar de boom om met veel pijn en moeite mijn pijl eruit te trekken. Aan de stand van de zon zie ik, dat het middaguur voorbij is. “let’s quit now.” Ik loop weer richting het dorp en George hobbelt achter me aan. Ik loop door naar onze hut en schep wat uit de pan die boven het vuur borrelt. Het bord reik ik naar George, die het voorzichtig aanpakt. Ik schep nog wat op en ga op het bankje voor onze hut zitten. “what is it?” “mais porridge.” Hij knikt maar lijkt niet helemaal zeker. “just eat it,” zeg ik, terwijl ik mijn vijfde hap naar binnen werk. Mijn moeder komt ook naar buiten en kijkt met een schuin oog naar ons. “wat?” “niks, gewoon.” Als ook George zijn bord eindelijk leeg heeft, geeft hij toch toe dat het lekker was. Ik zei het toch. Mijn vader komt van de akkers en roept me om hem te helpen. Ik zeg George gedag en ren naar mijn vader.
’s Avonds lig ik al snel in bed. Abagbe ligt dicht tegen me aan. Na een tijdje komen ook mijn ouders de hut binnen en kruipen in bed. Mijn zusje heeft zich los geweekt en geeft me wat ruimte. Een tijd lang lig ik in de duisternis te staren, dan besluit ik zachtjes de hut te verlaten. Ik dwaal wat door het dorp en kom uit bij de hut van de blanken. Ik ga in de deuropening staan en tuur de donkere ruimte in. Overal hoor ik de regelmatige ademhaling van slapende mensen. Met het beetje maanlicht dat de ruimte verlicht zoek ik naar het bed met George erin. Zacht schud ik hem heen en weer, maar hij slaapt stug door. Voorzichtig wrijf ik over zijn neus, een oude techniek om iemand wakker te maken. Al snel lichten zijn ogen op. “it’s me.” “what?” “come on, get up.” “why.” “just because.” “I was sleeping so well.” “too bad.” Met tegenzin glijdt hij van het bed. Ik sluip de hut uit en loop naar het plein, de lichtste plek van het dorp. De maan is vol en prikt door het wolkendek heen. Ik draai me om en zie een slaperige George achter me staan. Ik grinnik zachtjes en suf kijkt hij me aan. “what?!” “nothing, just come with me. I’ll show you.” Naast elkaar sluipen we het dorp uit over de lege vlakte. Ik hoor kleine muisjes wegschieten voor onze voeten, maar denk dat George het niet merkt. We lopen een heuvel op. Bovenop de top kun je uitkijken over de wijde omgeving. Ik zit hier regelmatig. Niet veel mensen kennen de schoonheid van deze plek. Het is nog redelijk als ik me tegen de boom aan laat zakken. Hijgend komt George ook op de top aan. Slechte conditie? Vast. Uitgeput laat hij zich op de grond vallen. “so, why did I need to klimb this mountain?” “ssh.” Zeg ik en wijs naar de grote oranje bal, die aan de horizon verschijnt. Met grote ogen leunt hij tegen de boom. Zijn bovenarm raakt de mijne. Dan grijpt hij naar een tasje, dat hij blijkbaar had meegenomen. Hij haalt er een apparaatje uit en maakt plaatjes van de zonsopkomst. Na 20 dezelfde plaatjes, zakt hij weer tegen de boom aan. ik hoor hoe hij een aantal keer aanzet om iets te zeggen, maar het dan toch niet doet. “what do you wanna tell me?” “it’s just…why are you showing me all these things?” “I want you to remember my country.” “but I would anyway. And why don’t you show it to my friends?” “I don’t know.” Zwijgend zien we hoe de uitgestrekte vlakte beetje bij beetje verlicht wordt. “I’m leaving this afternoon.” “why?” “because I gotta go home.” “can I come with you?” “I’m afraid not.” “will you come back?” “definitely.” “let’s go back. You can sleep a bit.” We staan op en laten ons naar beneden glijden. Stoffig komen we in het dorp aan. De meeste mensen zijn al wakker en zo ook Kondo. Meteen staat hij weer naast me en nu ik hun twee naast me heb staan, merk ik ineens dat George veel dichterbij is. En ik vind het niet onaangenaam. De andere blanke mannen komen naar ons toe en beginnen in hun onverstaanbare taal tegen George aan te praten. Deze pakt het apparaatje weer uit het tasje en laat de plaatjes zien.