Two different worlds - Georg Listing #4

die Schule
Plotseling besef ik me dat het zondag is en dat ik vandaag op weg moet om morgen op tijd op school te zijn. Ik moet opschieten, anders moet ik in het donker lopen. Ik excuseer me en hobbel naar onze hut. Daar zoek ik mijn spulletjes bij elkaar en doe ze in een mand. Met een fles kom ik de hut weer uit en ga op weg richting de rivier. Dan hoor ik achter me snelle voetstappen. “where are you going?” “River. Getting water.” “why?” “I gotta be at school tomorrow, so I need water for the journey.” “you are going to walk that journey?” vraagt hij vol ongeloof. “yeah, It’s just 4 miles. But I got to leave now, because otherwise I have to walk in the dark.” “is there anyone going with you?” “no.” “then you’re not going!” hij pakt me bij mijn arm beet. Ik ruk me los en zet een stap naar achter. Verschrikt kijk ik hem aan en even verschrikt van mijn reactie kijkt hij terug. Met versnelde pas loop ik door naar de rivier en dompel mijn fles onder. Al snel is hij vol. Met hetzelfde tempo loop ik terug naar het dorp, George achterlatend. Ik stop de fles in mijn mand en zoek mijn moeder om afscheid te nemen. Met mijn boog en een setje pijlen op mijn rug en de mand op mijn hoofd loop ik het dorp uit, langs de akkertjes, de woestijn in.

*Georg pov*Verschrikt kijkt ze me aan. Ik schrik van haar reactie en met grote ogen kijk ik terug. Plots draait ze om en loopt in snel tempo naar de rivier. Ik verroer me niet en niet veel later komt ze terug. Met een boog loopt ze om me heen. Shit, wat heb ik nu fout gedaan? Op een holletje loop ik terug naar het dorp. Nog net zie ik hoe Naledo door de andere ingang vertrek. Een mand op haar hoofd en de boog op haar rug. Ik snap het niet, waarom gaat ze alleen. Het is levensgevaarlijk daar. Gustav komt naar me toe en volgt mijn blik. Ook de tweeling komt hierheen. Bill kijkt van mij naar Naledo en weer terug. “wat is dat toch met jullie?” vragend kijk ik hem aan, maar hij reageert niet. “ze kan toch niet alleen gaan?” vraagt Gustav dan. Zoekend kijkt hij om zich heen naar onze gids/tolk. Ik neem een besluit. “waar staat de auto?” “je gaat niet…” “o jawel!” ik ren naar de tolk en ontfutsel hem zijn autosleutels. Op een drafje ren ik naar de jeep en spring achter het stuur. De stofwolk die achter de jeep opwaait als ik hard optrek, blijft nog minutenlang hangen. Met volle vaart rijd ik de richting uit die Naledo is gegaan. Mijn hart bonst in mijn keel als ik om me heen kijk en enkel zand zie. De rivier komt dichterbij en wijkt dan plotseling ver uit, om vervolgens uit het zicht te verdwijnen. Het is de enige waterbron in de wijde omtrek. Zo snel als kan racet de jeep over hobbels en gaten. Ik hots achter het stuur heen en weer. Dan zie ik in de verte een gestalte lopen. Ik vertraag mijn tempo wat, om haar niet met enorme vaart langs te scheuren. In 2 minuten rijd ik naast haar. Ze kijkt op en lacht haar witte tanden bloot. “shall I bring you to your school?” Ik zie de twijfel in haar ogen. “or I’ll just ride next to you;)” ze lacht. Ik breng de jeep tot stilstand en pak de mand aan. Ze klimt op de stoel naast me en houdt zich angstig aan het frame vast. Als ze me aankijkt schiet ze keihard in de lach. Vragend kijk ik haar aan, wat haar alleen maar harder laat lachen. Ze brengt haar hand naar mijn wang en veegt erover. Vanuit mijn ooghoek zie ik de zandkorrels naar beneden vallen. Nu moet ik ook lachen en veeg met mijn handen de rest van het zand, zo goed als het gaat, van mijn gezicht. Naledo is weer recht gaan zitten en heeft haar boog op haar schoot gelegd. Ik kijk op de kilometerstand en concludeer dat we pas een halve kilometer van het dorp zijn. Ik start de motor en rijd op een rustig tempo verder. De stilte die tussen ons hangt is niet onprettig en wordt overstemd door de motor. Ik probeer zo goed en zo kwaad als het lukt de ergste hobbels en kuilen te ontwijken, maar vaak genoeg vliegen we een stukje van onze stoel omhoog. Na een klein halfuurtje wijst Naledo naar de horizon. Een gebouwtje doemt op uit de opkomende schemering. Ik parkeer de jeep op het pleintje voor de school. Naledo stapt vlug uit en ik pak haar mand van de achterbank. Ze grist hem uit mijn handen en loopt snel het gebouw in. Naïef als ik ben loop ik achter haar aan. Ze loopt een soort slaapvertrek binnen met allemaal stapelbedden. Maar net voor ik de deur bereik, gooit ze hem in mijn gezicht dicht. Verdwaasd kijk ik naar de gesloten deur en draai me om. Ik schud mijn hoofd en loop de andere kant van het schooltje in. Daar kom ik een leraar tegen. In mijn gebrekkige Engels probeer ik hem uit te leggen dat ik hier wat rond kom kijken en dat mijn vrienden morgen waarschijnlijk komen. Tenminste, ik hoop toch dat ze me achterna komen. De leraar dringt aan dat ik vannacht in de slaapzaal van de docenten slaap, maar ik weet hem ervan te overtuigen dat ik wel achterin de jeep slaap. Ik verlaat het gebouwtje en klim achterin de jeep. Ik trek de kap eroverheen en leg wat dekens onderin. Het wordt al donker en ik zie de lampen in het gebouw één voor één uitgaan. Ik kruip onder een deken en laat mijn hoofd op mijn jas rusten.
De volgende ochtend duw ik mezelf moeizaam overeind. Met dichtgeknepen ogen kijk ik in de felle zon en haal een hand door mijn haar. Ik klim uit de jeep en loop naar het washok. Ik was mijn shirt en laat hem in de zon drogen. Ondertussen is de school ook wakker geworden. Kinderen lopen langs me heen naar buiten en weer terug naar binnen. Niemand lijkt op me te letten, maar toch voelt het niet zo. Als mijn shirt weer droog is, trek ik hem weer aan. Na een paar uur zie ik in de verte een stofwolk naderen. Als hij vlakbij is, doemt er vanuit het midden een jeep op. De jongens zwaaien breed naar me en lachend loop ik hun richting op. ook de directeur kom aangelopen. Hij schudt ons de hand en neemt ons mee naar binnen. de lessen zijn al begonnen en stil lopen we langs de lokalen. De man wijst ons een lokaal aan waar we naar binnen kunnen. Één voor één lopen we door de deuropening. De leraar begroet ons hartelijk en de kinderen staan op en begroeten ons in koor. Het enige wat nu door mijn hoofd schiet is: wauw, georganiseerd en: is dat Naledo?! Mijn ogen blijven vastgeprikt op het meisje achterin bij het raam.