Two different worlds - Georg Listing #2

rette ihn
*Naledo pov*
’s Avonds eten we de haas die ik deze middag geschoten heb. Mijn broertjes en zusje gaan vroeg naar bed. De spanning heeft ze totaal uitgeput. Samen met mijn ouders zit ik in het woongedeelte. “waarom zijn die blanken hier?” “ze zeggen dat ze het gebouw hebben gebouwd, waar jij naar school gaat.” “zij?” vraag ik vol ongeloof. Zie je het voor je, die kunnen nog geen steen optillen. “dat is wat ze zeggen.” Nu ben ik nog meer op mijn hoede dan vanmiddag. Toch blijft die ene man steeds in mijn gedachten rondspoken. Hij was niet groot, maar wel breed. Oké, misschien kon hij gebouwd hebben, maar die anderen zeker niet. Ik besluit mijn bed ook maar op te zoeken en leg me naast mijn zusje. Ze slaat haar armen om me heen en kruipt dicht tegen me aan. Nog maar 6 jaar oud.

De volgende dag is iedereen al vroeg wakker. De mannen gaan naar de akkertjes aan de rand van ons dorp en de vrouwen doen de was. Zo ook ik. Ik ben immers een vrouw. Met een mand vol kleren loop ik samen met mijn moeder naar de rivier. We lopen langs de hut van de blanken en ik kan het niet laten even naar binnen te gluren. Het is pikkedonker en muisstil. Opeens staat Wachiru, onze leider, voor mijn neus. Boos stuurt hij me weg en dus loop ik snel mijn moeder achterna. Bij de rivier zoeken we een plekje verder stroomopwaarts, dan de rest van de vrouwen. Ik stap tot mijn knieën het water in en was mijn kleren uit. De schone kleding geef ik aan mijn moeder, die ze weer in de mand gooit. Als ik met het laatste kledingstuk in mijn hand omdraai om naar de mand te lopen, zie ik de 6 blanken op een heuveltje staan. Ik recht mijn rug en kijk strak naar die ene man. Mijn moeder trekt het hemd ongeduldig uit mijn handen en vertrekt weer terug naar het dorp. Ze heeft het niet zo op de rivier. In het regenseizoen wordt het een woest kolkende stroom, die huizen meesleept en kinderen laat verdrinken. Ik laat mijn moeder gaan en kan geen stap verzetten. Als een rotsblok sta ik aan de grond, met mijn ogen gefixeerd op die 6 mannen die staan te kijken hoe wij de was doen. Een lichte paniek slaat om mijn hart als ik besef dat ik mijn boog niet meegenomen heb.

Na een tijdje gaan de andere vrouwen ook terug naar het dorp. Ik blijf alleen achter en zie hoe de blanken zich omdraaien en weglopen. Maar die ene man, die ene man blijft staan. Kijkt me aan en laat zich voorzichtig van de heuvel glijden. Zijn blauwe broek zit onder het stof en ook zijn witte shirt is niet wit meer. Hij komt dichterbij, alsof hij een schuw konijn nadert om te aaien. Als hij 7 passen van mij verwijdert is, zet ik een stap achteruit. Zijn grijs-groene ogen kijken recht in de mijne. Ik zie ze veranderen als hij een voorzichtige glimlach op zijn gezicht tovert. Wantrouwend bekijk ik zijn lichaam. Zijn strakke shirt toont me zijn brede borstkas. Zijn gespierde armen hangen breed langs zijn lichaam. “are you scared?” “where is your weapon?” “I don’t have any. Where’s your bow?” “behind the rock,” bluf ik. Hij glimlacht. Zijn ogen staan vriendelijk, geen spoortje van gemeenheid te bekennen. Plots zie ik vanuit mijn ooghoek een boomstam de rivier afdrijven. Ik zet een paar passen naar voren en trek de man bij het water vandaan. Beduusd kijkt hij me aan, maar ik trek hem mee tot aan het eind van het strandje. Vluchtig kijk ik naar de waterrand en zie hoe die boomstam langzaam het strand opkruipt. “go!” beveel ik hem en wijs over mijn schouder naar de krokodil die nu in zijn geheel op het zand is. Zijn ogen worden groot en snel klimt hij omhoog, ik volg hem op de voet, maar zodra we boven zijn houd ik weer afstand.
Na een tijdje gelopen te hebben stopt hij en draait zich om. “thanks.”