4. Pestkoppen

Zev was thuis en Cera kwam op bezoek. Ze keken heel aandachtig naar de kaart. Toen ging de bel. Zev deed de deur de open en het was Rudi. "Wat is er?" zei Zev. "Er zitten weer een paar sukkels achter me aan!" zei Rudi. "Gaat het altijd zo door?" vroeg Cera. "Bemoei je er niet mee," zei Rudi. "Allebei kop dicht!" zei Zev, "En waarom pesten ze je nu weer?" "Weet ik niet," zei Rudi, "Ik kwam naar jou om iets te vragen over die kaart, en toen kwamen ze achter me aan." "Eén ding, Rudi," zei Zev, "Ik ben geen schild. Maar waar zijn ze nu?" Rudi hoefde dat niet te beantwoorden, want Zev zag de pestkoppen de hoek om komen. "Waarom gaan jullie achter hem aan?" vroeg Zev kwaad. "Hij heeft domme kleren aan," zei één van de pestkoppen. "Wegwezen, mafkezen," riep Zev woedend. De pestkoppen werden bang en gingen weg. Zev en Rudi gingen naar binnen, waar Cera nog zat met de kaart. "Was jij echt boos?" vroeg Rudi, "Je was heel eng!" "Ik ben niet boos," zei Zev, "Ik deed alsof, dan worden ze altijd bang. Ze doen wel stoer, maar het zijn schijtluizen. Wat wilde je weten over de kaart?" "Ik wilde hem lezen," zei Rudi. Ze gingen met zijn drieën aan de tafel zitten, met wat drinken en lazen de kaart. Op de kaart stond de stad, met daarnaast het bos. Het was groter dan ze hadden gedacht, nog groter dan de stad. Aan de andere kant van het bos stond een huisje getekend, verder stond er niets op de kaart. "Interessant," zei Zev, "Ik denk dat we naar dat huisje moeten. Ik ga er in ieder geval heen. Willen jullie nog steeds mee?" "Ja," zei Cera meteen, "Dat had ik toch al gezegd?" "Mag ik die kaart nog eens?" vroeg Rudi. Hij bekeek de kaart met een bezorgde blik. "Oké," zei Rudi een beetje angstig, "Ik ga wel mee." Hij leek er niet zo zeker meer van.