005~ A little secret

Een lange, zware zucht ontglipte mijn lippen terwijl ik verveelt met mijn pen speel. Misschien zit ik nu op een andere school, maar ze weten precies hier in Forks, hoe ze een Engelse les dodelijk saai kunnen maken. Elke minuut die verstrekt, lijkt wel een heel uur. Gelukkig ging de bel voordat ik in slaap viel.
Mijn medeklasgenoten renden naar zo snel mogelijk buiten terwijl ik rustig mijn loodzware schoolboeken in mijn tas prop.
"Kom je nog?", zei Alice die blijkbaar al op me zat te wachten bij de deuropening. "Je zult er maar aan moeten wennen, want je wilt niet weten hoe sloom ik soms kan zijn op sommige dagen". "Ik zou er rekening mee houden", zegt Alice lachend na mijn opmerking. Ik glimlach naar Alice en loop naar haar toe. "We moeten opschieten. Bella staat al gespannen op je te wachten". Verbaasd kijk ik Alice aan na haar opmerking. "Hoe weet je dat?". "Voorgevoel", zegt ze simpel. Ik zag een kleine glimlach op haar spierwitte gezicht. "Een voorgevoel, net als toen je wist waar mijn rooster tussen mijn loodzware boeken lag", vraag ik voor de zekerheid. Ze knikte triomfantelijk.
Ik wou nog iets tegen Alice zeggen, maar voordat ik de kans kreeg, kwam er een bekende en opgewekte stem mijn trommelvliezen binnen. Glimlachend draaide ik me om, waar de stem van Bella vandaan kwam. Bella kwam snel naar ons toegelopen.
"Daar zijn jull-", maar Alice onder brak Bella gelijk". "Waar is Edward?", zegt Alice een beetje gespannen, haar glimlach was gelijk verdwenen toen ze merkte dat Edward niet bij Bella was. "Hij is naar huis gegaan. Hij voelde zich niet zo goed, als je begrijpt wat ik bedoel". "Oo, dan ga ik ook wel even naar huis om te checken of alles veilig is". "Checken of alles veilig is?", zeg ik onbegrijpelijk. "U-uh", stamelde Alice.
"Dat is hier in Forks een uitdrukking voor om te kijken of alles goed gaat". Een lange zucht van opluchting ontglipte Alice's lippen toen Bella haar redde. Ik knikte. Het zou wel waar zijn. Die uitdrukking vind ik eigenlijk wel passen bij Forks. En waarom zouden Alice en Bella liegen. Ze hoeven toch niks te verbergen, of toch wel?
Ik werd uit mijn gedachte gehaald door Alice die afscheid nam. "Ik zie jullie morgen!". Ze zwaaide heel eventjes terwijl ze langzaam verdween achter een deur.
"Er is veel verandert door de jaren heen toen je in het zonnige Florida was", zegt Bella met een zenuwachtig glimlachje. "Dat merk ik, maar ik wou je iets vragen. Wil je na de lesuren als ik het hopelijk heb overleefd met mij mee naar Jacob?", vraag ik hoopvol dat ze het kleine woordje van 2 letters uitspreekt, maar in plaats van kreeg ik iets heel anders dan ik had verwacht. "Je moet niet naar Jacob toe gaan". "Bella, wat is er aan de hand?", vraag ik bezorgd. "Waarom zou ik niet naar hem toe mogen?". "Elina, hij is veranderd. Hij is niet meer die Jacob van vroeger. Mensen veranderen. Als je het beste en veiligste wilt, dan moet je niet naar Jacob toe gaan". Onbegrijpelijk en verbaasd kijk ik naar mijn beste vriendin. Langzaam ga ik beseffen wat ze heeft gezegd. Ik probeer haar blik op te vangen, maar ze kijkt al snel weg. Toen wist ik al dat het niet goed kon zijn, want vroeger deed ze dat precies hetzelfde als ze moest liegen of iets moeten verbergen, blijkbaar na al die jaren, veranderen sommige dingen in mensen niet. Gelukkig maar.
"Bella, wat is de echte reden?" "Niks" Ik kijk haar strak aan. Ze zuchtte en gaf het op.
"Nou, Jacob en ik-".Hoopvol kijk ik haar aan dat ze het gaat vertellen wat haar dwars zit. "Zijn niet meer die goede vrienden, want Jacob is verliefd op mij", verder dan die woorden kwam ze niet. Ik knikte begrijpelijk. "Laat me raden. Jij bent verliefd op Edward én Jacob. Alleen dat wil je niet, want je wilt al helemaal verliefd zijn op Edward. Dus nu ontloop je liever Jacob, zodat jouw gevoelens voor hem minder worden en de gevoelens voor jouw chagrijnige vriendje groter."
"H-hoe weet je dat?", stamelde ze en met moeite kon ik de woorden verstaan. "Ik wist altijd al dat je iets voor Jacob voelde. Hoe je over hem schreef, sprak boekdelen". Ze knikte begrijpelijk. "En films zijn ook handig", voeg ik toe. Bella schudt afkeurend haar hoofd.
"Dus ik kan je niet overhalen om niet naar Jacob te gaan?", zegt Bella half-smekend. "Nope", zeg ik simpel. Bella gaf me een kleine por in mijn zij. "Je bent echt niet verandert in al die jaren. Je bent nog steeds die oude kinderachtige Elina. Maar toch wou ik niks liever. En ik ben heel erg blij dat je weer terug bent". Ik glimlachte en zei de woorden die recht uit mijn hart kwamen. "Ik ook".