003 ~ Old house

"We zijn er! Welkom in je oude vertrouwde huis", zegt Tom, mijn vader glimlachend. Ik kijk hem lachend aan en schonk een blik naar het oude huis. Er is echt niks aan verandert. Het hout is hier en daar een beetje versleten en de verf valt op sommige stukken eraf, maar verder is het precies hetzelfde hoe ik het me herinneren als een klein meisje. "Kom je nog?", zei Tom die blijkbaar al uit de auto was gestapt. "Natuurlijk". Snel deed ik de portier open van de zwarte truck en stapte uit. "Shit". Ik kijk snel mijn nieuwe schoenen die al helemaal onder de vieze modder zaten. Ik was vergeten dat je in La Push niet echt handig is om je dure, nieuwe schoenen aan te trekken.
"Maak je niet zorgen. We maken zo je schoenen schoon", zegt mijn vader lachend en legt zijn warme, stevige hand op mijn schouder. Ik staarde onopgemerkt naar zijn indiaanse, getinte gezicht. Het is me nu pas opgevallen dat ik helemaal niets van zijn uiterlijk heb. Ik heb bijna alles van mijn moeder, behalve zijn uitbundige, beroemde glimlach die ik zo goed ken. Hij heeft donkerbruine ogen en amandel bruinkleurig haar. Ik heb juist in tegenstelling van hem, oceaan blauwe ogen en goudblonde lokken zoals mijn vader het altijd zegt. Blijkbaar heb ik niks van mijn vaders indiaanse afkomst geërfd. Wat ik eigenlijk wel jammer vind.
"Lieverd, waarom zit je me aan te staren?" "Omdat ik pas nu besef dat ik heel erg je heb gemist." Zijn beroemde glimlach kwam op zijn gezicht en duwde met zijn vertrouwde sterke handen mij tegen hem aan. Ik had mijn vader echt gemist, ook al zag ik hem bij de feestdagen. Het was niet genoeg. Daarom was ik dolgelukkig toen ik hem zag om mij op te halen van het vliegveld. Ik sprong gelijk in zijn armen. De mensen die op het vliegveld liepen, keken me raar aan, maar het boeide me niet. Ik zag eindelijk me vader na een lange tijd.
"Ga jij maar vast naar binnen, dan kom ik er zo aan met jouw te zware bagage", zegt mijn vader en doet al of hij nu al last krijgt van zijn rug door die gedachte. Ik grinnik een beetje. Misschien heb een klein beetje overdreven met mijn spullen.
Ik loop met grote stappen naar de versleten veranda. Elke stap die ik erop zette, kwam er luid gekraak onder het versleten hout vandaan. Ik deed langzaam de deur open. Het gekraak was goed te horen door het huis heen. Ik keek even rond in de woonkamer. Er was een tv, een lekker comfortabele bank en hele grote boekenkast waar honderden boeken stonden. Aandachtig bestudeerde ik de boeken. Het meeste waren indiaanse boeken. Het geluid van mijn vader kreunend en hijgend kwam in mijn trommelvliezen. Met een kalbaal zet hij mijn koffers neer. "Heb je meubels in je koffers verstopt? ofzo". Ik moet lachen door de opmerking van me vader. "Nee, gewoon schoenen". Hij schudde lachend zijn hoofd.
"Ik wist niet dat je zoveel boeken had, überhaupt dat je las", zeg ik tegen mijn vader terwijl ik nog steeds de boeken aandachtig bestudeerde. "Je moeder vond het niet mooi in haar interieur staan. Ik had de boeken allemaal verborgen op de zolder." "Dat klinkt wel als mam", zeg ik lachend en kijk over me schouder naar mijn vader die nog steeds zit te hijgen. "Hoe gaat eigenlijk met je moeder?", vraagt mijn vader plotseling na een kleine stilte. Ik zag dat hij het moeilijk had toen hij de vraag stelde. "Mam is nog steeds mam. Ze heeft nu een nieuwe vriend, Robert. Ik snap niet wat mam in hem ziet, maar dat had ik ook bij de andere 10 vorige vriendjes. Maar deze spant de kroon. Hij mocht mij niet en daarom zit ik nu hier. En het grappigste van dit allemaal is. Ze heeft eindelijk iets goed gedaan.', zeg ik glimlachend. "Oo oké", was mijn vaders simpele antwoord. Hij staat op en pakte mijn bagage. "Kom ik laat je slaapkamer staan". Ik liep voorzichtig achter me vader aan. Mijn hand gleed over de eikenhouten balustrade. Bella zat er altijd op als ze moest wachten. Langzaam ging mijn hand over naar de oude muren. Ik werd geleid door de muren naar mijn kamer waar de deur al toepasselijk open stond. Ik keek mijn kamer rond vanaf de deuropening. Mijn vader had hier en daar wat verandert. Het roze, kinderlijk bloemetjesbehang was verdwenen en plaats gemaakt voor meer modernere appelgroene muren die afsteekt bij de zwarte meubels. Een beetje verrast keek ik naar mijn kamer rond. Mijn blik ging gelijk naar een oude, beroemde kast. Jacob en ik verstopten vaak in die beroemde kast om Bella bang te maken. De eerste keer werkte het, maar de keren daarna hadden geen effect op Bella. Mijn hand gleed over de woorden die er in waren opgeschreven met de permanente stift, daardoor ik een hele dag aan het poetsen was om het schoon te krijgen, maar zonder resultaat. Mijn ogen gleden over de woorden. 'De toekomstige lengte van Jacob', stond erop geschreven. Nu stond het op ooghoogte, maar vroeger moest Jacob op mijn rug om het op te schrijven. We waren toen nog die kleine kinderen die elke dag elkaar gingen vergelijken om te kijken of je gegroeid was. Ik schudde lachend mijn hoofd bij die gedachte.
"Billy had er gisteren nog over jou, wanneer je eindelijk hier eens in La Push kwam. Ik heb natuurlijk niks over verteld dat je bij me kwam wonen. Je wou toch dat het een verrassing werd?", zegt mijn vader twijfelend. Ik knikte voorzichtig. "Nou, als ik jou was, zou ik vast maar gaan slapen, want morgen ga je naar je nieuwe school". "Zo snel al?", schrok ik van de gedachte. "Ja natuurlijk, ik heb je rooster en je schoolboeken op je bureau gelegd, maar welterusten", zegt mijn vader glimlachend en sloot zachtjes de deur. Ik hoorde snelle voetstappen van de trap afrennen. Hij wou zeker het honkbal wedstrijd niet missen op tv. Hij is in al die jaren nog steeds niet verandert.
Ik ging op bed zitten en keek naar de prachtige volle maan. In de verte hoorde ik een prachtige wolf gejank. Ik liet me tevreden neer vallen op het bed en begon langzaam te dromen wat er allemaal morgen voor me klaar staat...

Echt dankjewel voor alle reactie, kudo's en de abo's. Misschien val ik even in de herhaling, maar door jullie allemaal heb ik zin om door te schrijven. Dus nogmaals dankjewel.
Oja. ik waarschuw jullie even. Ik ben een knuffelpersoon. Dus iedereen wie even op het schattige, appelgroene knopje drukt, krijgt een knuffe. -hint-l

<3