002 ~ A New Begin

"Passagiers, wilt u gordel omdoen. We gaan zo meteen landen op het vliegveld. Wij hopen dat je genoten heeft van deze vlucht. En we zien u graag terug", werd er opgeroepen door de vliegtuig. Ik ben nu zeventien en een nieuw leven ligt klaar voor mij in La push. Mijn mondhoeken krulde automatisch omhoog bij die gedachte. Een nieuwe leven in La Push. Het leven dat mijn moeder had verboden. Ze had een nieuwe vriend en ze wou 'een nieuw begin'. Ik moest ook volgens haar verder. Ik kreeg hier in Florida een geweldig leven, stukken beter dan in La push. Hier was alles beter, beweerde ze. Misschien voor haar, maar ik zag het in Florida niet zo. Misschien waren er leuke jongens, heerlijke ijsjes, genoeg winkels om je bankrekening te plunderen. Maar ik miste echte vrienden! In Florida was iedereen zo nep die ik kende. Ik was altijd het populaire meisje geweest en daar moet je niet blij mee zijn. Dan lopen allemaal barbie's als mijn persoonlijke chihuahua's achter me aan. En helemaal niet te beginnen over de sporters. Ze zijn wel knap, maar je moet niet beginnen met een gesprek waar je hersenen voor nodig hebt. Okè, misschien waren ze niet allemaal zo, maar wel de meeste.
Ik zucht diep. Echte vrienden zoals Jacob en Bella, mijn beste vrienden voor altijd. Nou, ik kan eigenlijk beter zeggen van vroeger. Door de grote afstand zijn onze vriendschappen langzaam gesneuveld, ieder geval met Jacob. Ik had gelukkig nog wel contact met Bella via geschreven brieven, maar van Jacob heb ik al een paar jaar niks meer van gehoord. Ik stuurde wel nog steeds brieven naar hem, hopend dat hij ze las, maar kreeg nooit een reactie terug.
Ik friemelde automatisch aan mijn armband met het bedeltje. 'Elina en Bella zijn beste vrienden voor altijd', was er op gegraveerd. Zij had precies dezelfde. Ik had het van Bella gekregen voor mijn verjaardag toen ik 6 was. Een glimlach kwam op mijn gezicht. Het was de mooiste verjaardag die je als een klein meisje kon voorstellen. De felle gekleurde ballonnen, de super hoge taart, de prachtige, roze jurkjes, de stapel hoge cadeaus en natuurlijk moet ik de verschrikkelijke slechte clown niet vergeten. Ik weet nog zo goed dat Jacob achter de clown ging rennen om zijn pruik af te pakken die hij helemaal niet op had. De clown rende als een hysterisch over het pas gemaaide gras, waardoor mijn vader niet echt te genieten daarna was. Gelukkig zag Jacob de overheerlijke taart met een speciaal pure chocola randje en stopte met achter de clown rennen. Volgens mij heeft die verschrikkelijke slechte clown na het akkevietje met Jacob nooit meer opgetreden op een verjaardagsfeestje.
Ik begin spontaan te grinniken. De vrouw naast me met een baby die de hele vlucht al zit te janken kijkt me raar aan of ik een gestoord ben. "Ik dacht even aan iets leuks.", legde ik haar uit. Ze knikte een beetje vreemd en ging door om haar kind stil te krijgen. Eigenlijk had ik moet zeggen dat ze pas zo raar mocht kijken als je haar bloedeigen kind niet liet huilen.
Het vliegtuig ging landen. De bomen werden steeds groter en ik wist als ik zo meteen mijn eerste kleine stapjes op het vliegveld zet dan begint mijn nieuwe leven....