001 ~ Goodbye

"Elina, Bella, Ik ben er!". Een bekende en opgewekte stem drong plotseling mijn trommelvliezen binnen, en bij het horen hiervan krulden mijn mondhoeken automatisch om in een gelukkige glimlach. We draaiden ons snel om en zagen inderdaad Jacob die zo hard mogelijk probeerde te rennen. Hij zwaaide opgewekt met zijn handen boven zijn hoofd, waardoor hij bijna viel over een boomstam die hij -zoals altijd- niet zag. Toen Jacob eindelijk bij ons was, snakte hij naar adem. Bella en ik grinnikten een beetje. "Heb ik wat gemist?", vroeg Jacob nieuwsgierig, maar hij zat nog steeds te hijgen van het rennen. "Niet veel. Elina liet me net haar nieuwe roze schoenen zien", zei Bella. Jacob keek me vies aan en schudde afkeurend zijn hoofd. "Waarom hebben jullie het daar over?" "Nou, want deze schoenen hebben een hakje", zei ik trots. Het waren mijn eerste schoenen met een klein hakje. Ook was het maar ongeveer 2 cm. Het bleef een hakje. Maar ik wist al te goed dat Jacob zich ging ergeren als we het woord mode werd genoemd.
"Oké, ander onderwerp. Wat gaan we bijvoorbeeld doen?", zei Bella. Ik keek hoopvol naar Jacob dat hij ging antwoorden op de vraag van Bella. Maar hij reageerde niet. "Wat gaan we doen?", herhaalde Bella weer op die rustige toon die alleen zij kon doen. "Weet niet", mompelde Jacob en trok uit verveling een paar blaadjes los. "U-uh, misschien kunnen we tikkertje doen?", legde ik voor, maar Jacob keurde mijn idee gelijk af. "Dat is saai, net als jouw idee een make-up over geven. Je bent echt een meisje-meisje" "Dan ben jij een jongen-meisje, want jij hebt ook allemaal meisjes trekjes", kaatste ik fel terug. Ik stak plagend met tong naar Jacob uit. "Dat neem je terug!", zei Jacob die nu een beetje kwaad werd. "Jacob is een jongen-meisje", zei ik huppelend en herhaalde het steeds een klein beetje harder. "Neem het nu terug of anders..." "Of anders wat?", zei ik uitdagend terug. Bella zuchtte diep. Ze wist precies hetzelfde wat ik dacht. Jacob kon zich nooit inhouden als je hem uitdaagt. En ik gebruikte er daar soms misbruik van. "Kietel dood!", schreeuwde hij. Voordat ik kon wegrennen, pakte Jacob met zijn sterke handen me vast en duwde me op de grond. Ik spartelde terug, maar het had geen effect op Jacob. Hij bleef doorgaan met kietelen. Hij wist dat kietelen mijn zwakte was. Ik kon er niet tegen, niet zo als Bella waar ik echt jaloers op ben.
"Bel-l-a, hel-lp", zei ik lachend. Bella grinnikte een beetje, maar kwam in niet actie. "Eigen schuld, dikke bult", zei ze lachend. "Smeek je al voor genade", zei Jacob met een uitdagende lach op zijn gezicht. Ik zag tinkellichtjes in zijn donkerbruine ogen. "Oké, oké jij wint voor deze keer". Gelukkig luisterde hij naar me woorden en stopte.
Langzaam stond ik op en richtte mijn blik op de oude eikenboom achter me, waarna ik een scherp steentje van de grond opraapte en nog eens breeduit naar Jacob en Bella glimlachte. Bella en Jacob wisselden een paar onbegrijpende blikken.
Voorzichtig en geconcentreerd begon ik in de boom te kerven en ik zag Bella en Jacob nieuwsgierig met me meekijken. Stukje bij beetje vormden zich de woorden ‘De 3 musketiers, Bella, Jacob en Elina’, gevolgd door ‘Beste vrienden voor altijd.’
"We zullen altijd beste vrienden blijven, hè" vroeg ik terwijl ik keek naar mijn beste vrienden met toch een tikkeltje vertwijfel.
Gelukkig knikten ze instemmend. Ik leunde tegen de oude eikenboom aan en ging voorzichtig zitten, gevolgd door Bella en Jacob. En met zijn alle staarden we tevreden glimlachend naar de woorden in de oude eikenboom...

"Elina, daar ben je. Ik zocht je al", hoorde ik mijn moeder al zeggen. Slaperig deed ik langzaam mijn ogen open. Blijkbaar hadden we geslapen onder de oude eikenboom. Ik keek naar Bella die nu ook een beetje wakker werd. Aan de andere kant zat Jacob nog steeds in diepe trans. Ik gaf hem een harde por, maar er kwam geen reactie. Bella grinnikte een beetje en wist gelijk wat ik moest doen. "Etenstijd!", gilde ik in zijn trommelvliezen. Jacob schoot voorover en keek snel rond. Bella en ik lagen in de deuk.
"Elina, opschieten. We hebben geen tijd om grapjes te maken. We moeten gaan! Zeg maar je vriendjes gedag, want je ziet ze een hele lange tijd niet meer!", zei mijn moeder geirriteerd die zat te wachten. "U-uh?". Ik keek verbaasd naar me moeder. Jacob en Bella een hele lange tijd niet meer zien, dat kan niet. "We gaan naar het zonnige Florida, zonder papa. Dus ik zal maar snel afscheid nemen, want we gaan zo weg." "M-maar ik wil niet weg". De tranen sprongen in mijn ogen. "Ik wil bij Jacob en Bella blijven", zei ik boos en stapte met 1 been hard op de grond. "Elina, niet brutaal worden. Neem afscheid dan kunnen we gaan". Met een beetje gemompel ging ik klaar staan om van mijn beste vrienden afscheid te nemen. Bella gaf me een harde knuffel. "Ik ga je missen. Beloof me om mij te schrijven", fluisterde ze zacht in mijn oor. "Doe ik!". Daarna glimlachte Bella weekjes. Ik keek toen naar me andere beste vriend. Hij probeerde zijn tranen in te houden, maar het lukte niet echt. "Ik ga je missen, Jake". "Ik jouw ook". Hij gaf me snel een knuffel. "Kom we gaan". Mijn moeder pakte me stevig vast en sleurde mee naar de auto. De tranen rolden over mijn wangen als een waterval. Ik wil niet weg. Ik wil hier blijven! Ik zag dat Bella en Jacob zo snel mogelijk naar de auto renden in de regen. Het weer was gelijk omgeslagen van het blije, zonnige zon naar de verdrietig regen. Ik stapte in de auto. Maar voordat ik het kon, gaf Jacob me een klein kusje op mijn wang. "Vaarwel Elina. Onthoud dat we altijd beste vrienden blijven voor altijd". De deur werd dicht geslagen door me moeder en we reden weg door de kletsende regen. Ik keek snel uit het raam en zag mijn beste vrienden die langzaam verdwijnen door de verte in een kleine zwarte stip...