5.1 - Amnetiaar, deals en een grapje tussendoor

Voor de vijfde keer in drie minuten keek James op zijn horloge. Het was al een half uur geleden dat Lily de wc's inging. Hij was zijn boek al lang beu, hij had honger en daarom was hij slechtgezind. Terwijl hij zijn boek aan de kant zette stond hij op en bonkte met zijn vuist op de deur.
“EVERS!” riep hij. “EVERS! KOM NAAR BUITEN!”
Geen antwoord.
“KOM OP, ZO SLECHT KAN HET NIET ZIJN!”
Nog steeds niets. De andere leerlingen begonnen hem aan te staren.
“DOE NU GEWOON WAT JE MOET DOEN, ZO ERG KAN HET NIET ZIJN!” James draaide zich om en zag een groepje derdejaars hem vreemd aanstaren. “Heb ik iets van je aan?” snauwde hij. “Steek je ogen terug in je kop en rot op!” Hij hoefde het ze niet nog een keer te vertellen, want de meisjes wierpen hem een angstige blik toe en liepen snel door. James zuchtte en draaide zich om toen hij een geïrriteerde stem uit de wc’s hoorde komen.
“Dat was gemeen, Potter! Ik zou nooit tegen jongere kinderen zeggen dat ze moeten oprotten. Daar moet je echt aan werken!” James rolde met zijn ogen.
“Het is ook gemeen om me hier een half uur te laten wachten! We hebben iets dat lessen heet en die beginnen over een kwartier, EN IK HEB NOG NIETS GEGETEN!” gromde hij. Lily kwam eindelijk uit de wc’s en zette haar handen op haar heupen.
“Denk jij met je buik ofzo? Je had, zoals ik al zei, gewoon wat mee moeten pakken,” zei ze woedend. James keek haar kwaad aan en duwde haar handen weg.
“Hoe vaak moet ik nu nog zeggen dat je daar mee op moet houden? Wanneer heb je ooit een jongen van 16 op die manier zien staan? Of welke jongen dan ook?”
“Marcus Thimble,” zei ze automatisch.
“Hij telt niet mee,” zei James geërgerd. “Hij ging naar het Kerstbal met Oscar Weston en dat zegt veel. Ik heb gehoord dat ze samen willen wonen als ze afgestudeerd zijn.” Lily’s ogen schoten vol ongeloof open.
“Echt?” vroeg ze opgewonden.
“Ja, de laatste roddels zeggen dat ze een kind willen adopteren... Kijk, dat is het punt niet, Evers!” zei hij. “Waarom was je zo lang weg? Ik dacht dat je alleen moest plassen.” Lily bloosde een beetje en keek naar haar schoenen.
“Dat is ook zo,” mompelde ze.
“Dus, waarom bleef je zolang binnen?” vroeg hij opnieuw. “Je moest gewoon naar binnen en naar buiten. Rits open, plassen, rits dicht en klaar!” Lily keek woedend op, en haar ogen schoten vuur. James begreep nu waarom mensen hem niet graag overstuur zagen; zelfs hij zette een paar stapjes terug toen hij de woede in zijn ogen zag.
“Kijk,” zei ze op een gevaarlijk lage toon. “Het is niet gewoon naar binnen en naar buiten, Potter. Ik deed er vijftien minuten over om mezelf te overtuigen te gaan en nog eens vijftien om mijn handen te wassen. Modificeer mijn geheugen zodat het er niet voor eeuwig in blijft zitten!” James lachte zachtjes en liep naar de Grote Zaal.
“Nou, nou, nou,” zei hij vrolijk. “Je hebt het allemaal gezien, toch, Evers? Ik denk dat de anderen je zullen bestormen om details als we terug in ons eigen lichaam zitten.” Lily wierp hem een kwade blik toe en stopte hem door zijn arm vast te grijpen.
“Dat is afschuwelijk!” riep ze. “Ter informatie, ik keek niet, Potter. Ik had mijn ogen dicht. Ik ben niet pervers zoals iemand hier naast mij. Nu, voor de laatste keer, modificeer mijn geheugen!”
“Al goed, al goed! Oké, wat was de spreuk ook alweer?”
“Je moet alleen Amnesia zeggen, oké?”
“Amnetiaar, jep, ik heb het.”
“Nee! Niet Amnetiaar! Amnesia!” James grijnsde en draaide met zijn toverstok.
“Met ongeduldigheid bereik je niks, Evers,” zei hij. “Ik stel voor dat je vriendelijk tegen me bent voordat ik per ongeluk te veel wis.” Lily sloot haar ogen en bad om geduld. Toen ze ze opendeed knarste ze met haar tanden en keek scherp naar James.
“Oké,” zei ze. “Herhaal, Potter. Am.”
“Am.” herhaalde hij.
“Ne.”
“Ne.”
“Sia.”
“Sia.”
“Amnesia.”
“Amnetiaar,” zei hij. Lily gooide haar handen gefrustreerd in de lucht en liep de Grote Zaal in, met James achter haar aan, grijnzend als een maniak.
“Jij bent onmogelijk!” riep ze. “Weet je wat, laat maar! Als ik het aan jou overlaat, heb ik waarschijnlijk geheugenverlies voor mijn hele leven. Ik modificeer gewoon jouw geheugen elke keer dat je gaat, dan is het wel goed.”
“Wacht,” protesteerde James toen hij zijn tas over zijn schouder gooide. “Waarom moet mijn geheugen wel gewist worden en dat van jou niet?”
“Weet je wat?” zei Lily een beetje vertwijfeld. “Ik kan het nu even niet hebben. Ik kan jou even niet hebben. Dus ga ik nu doen alsof alles helemaal is zoals het moet zijn. Ik doe alsof jij niet bestaat!” Ze draaide zich om en begon richting haar volgende les te benen. Tot haar afgrijzen was James in een paar seconden weer aan haar zijde.