4.2 - De jongenswc's

Het was maar goed dat Sirius, Peter en Remus niet in het lege klaslokaal aan het einde van de gang waren, want daar begonnen de emoties pas echt hoog op te lopen. James leunde tegen een bureau terwijl hij met een verveelde uitdrukking op zijn gezicht toekeek hoe Lily door het lokaal ijsbeerde.
“Eerst zorg je ervoor dat we van lichaam verwisselen. Dan verpest je een date met iemand die ik al maanden leuk vind. Nu zorg je ervoor dat ik strafwerk heb en word je uit de klas geschopt! Ben je geboren om mijn leven een hel te maken?” riep Lily. “Echt, waarom kan je niet ratoneel zijn en het allemaal ietsje makkelijker maken voor mij?”
“Wat is daar nou leuk aan?” vroeg James. “Brownie?” Hij hield een brownie omhoog en grijnsde. Lily maakte een grommend geluid en kwam op hem af, ze pakte het koekje en gooide het naar de muur, het spatte uiteen en liet een vieze vlek achter op de muur. James keek er even naar en toen weer naar Lily.“Weet je,” zei hij grijnzend. “Dat was een goede worp, Evers. Ooit aan gedacht om te Zwerkballen? Je zou een goede Drijver zijn.” Lily pakte zijn kraag vast en trok hem naar zich toe.
“Ik word een geweldige Drijver, Potter, door jouw hoofd te gebruiken om te oefenen!”
“Whoa,” zei hij, hij probeerde voorzichtig haar hand los te maken. “Ik denk dat we wat gestresst zijn. Neem rustig adem, Evers. Het zal helpen, ik zweer het. Denk aan leuke dingen.”
“Zoals jouw hoofd op een bord?” zei ze koel.
“Ik dacht meer aan bloemen,” vervolgde hij blij tot Lily’s ergernis. “Mooie zonsondergangen, blije gezichten, versgebakken koekjes... mij,” voegde hij er hooghartig aan toe.
“Wil je je kop houden?” snauwde Lily geïrriteerd. “God, hoor jezelf eens.” Ze plofte neer in een stoel en wiegde weer heen en weer. “En mijn probleem is nog steeds niet opgelost,” gromde ze. “Ik moet echt heel dringend.”
“Ga dan,” zei James voor de miljoenste keer. Lily rolde met haar ogen en schreeuwde niet omdat het te veel moeite koste haar blaas op te houden.
“Het is niet gemakkelijk!” zei ze. “Je zou eerder moeten protesteren dan te zeggen dat ik moet gaan.” James haalde zijn schouders op en grinnikte.
“Waarom? Ik heb niets te verbergen.” Lily’s ogen gingen wijdopen en ze sputterde boos.
“Echt?” zei ze, haar stem werd luider. “En jouw— jouw...” James hief zijn wenkbrauwen op en grijnsde. “O, hou daar mee op! Het begint me te irriteren. Kijk, Potter, ik meen het. Ik moet iets doen. Ik heb al geprobeerd naar Perkamentus te gaan, maar hij was er niet.” Ze stopte om na te denken over wat ze zou zeggen. Oh wat maakte het uit, dacht ze. Ik ben radeloos. “Ik heb je hulp nodig. Alsjeblieft?” voegde ze er stilletjes aan toe.
“Oh, ik weet het niet,” zei James nonchalant. “Ik vind dit leuk. Waarom zou ik er mee stoppen?”
“Kan ik het niet gewoon doen, op de normale manier?” zei ze, ze negeerde James. “Je weet wel, al zittend?” James kruiste zijn armen en leunde lui tegen de muur.
“Zo gaat het niet, Evers,” zei hij eenvoudig.
“Waarom niet?” vroeg ze kinderachtig.
“Wil je echt dat ik antwoord?” Lily stond nijdig op.
“Goed,” zei ze. “Ik denk dat ik het weet. Ik moet echt gaan dus dan... ga ik gewoon en modificeer jij mijn geheugen, oké? Je weet wel, zodat ik alles vergeet behalve dat ik ben gegaan.
“Denk je niet dat dat nogal vraagt om problemen?”
“Nee!”
“Waarom kan jij dat niet doen?” zei hij. “Je weet hoe slecht ik ben in bezweringen.”
“Ik kan mijn eigen geheugen niet modificeren, Potter,” zei ze gespannen. “Als je af en toe je aandacht zou willen geven tijdens Bezweringen, zou je dat weten. Ik moet je alleen...” Toen huiverde ze even en trok een gezicht alsof ze net vijf smekkies met kotssmaak gegeten had. “...vertrouwen.”
“Goed,” zei James die zijn schouders ophief. “Maar denk eraan dat dit allemaal jouw idee was. Dat betekent dat je me niets mag verwijten als ik ook alle herinneringen vanaf je vijfde wis.” Lily was even stil en wou zich bedenken maar deed dat toch maar niet. Ze kruiste haar benen nog enkele keren.
“Oh, whatever, dat risico neem ik maar. Kom op! Ik denk niet dat ik dit nog lang volhoud.” Ze liep met grote stappen uit het lokaal, terwijl James expres langzaam achter haar aan drentelde. Lily zuchtte, greep zijn pols en trok hem mee naar de wc’s.
“Schiet nou op!” Ze liep door de gangen en stopte voor de meisjeswc. Ze wou naar binnen gaan toen James haar tegenhield.
“Wat?” zei ze ongeduldig.
“Wat doe je nu?” siste hij. Lily zuchtte en kruiste haar benen, om haar blaas nog wat langer in te houden.
“Ik dacht dat je het nu wel wist, Potter. Ik-ga-naar-de-wc,” zei ze alsof ze tegen een kleuter sprak. “Nu je het wél weet, ga ik maar, ik zie je zo dadelijk.” Ze was van plan de deur open te doen toen James haar weer tegenhield. “Wat nu?” zei ze ongeduldig.
“Ben je gek?” fluisterde hij. “Je mag daar niet naar binnen. Ik ben een jongen! Jij bent een jongen! Hoe zou het eruitzien als ik de meisjestoiletten binnenging in mijn lichaam?” Lily’s gezicht veranderde van angstig tot afschuw.
“Je bedoelt dat ik... de jongenswc's...” zei ze gedempt. James zuchtte en schudde zijn hoofd.
“Kijk, als je al op de mannelijke manier gaat, kun je net zo goed meteen naar de jongenswc gaan.” Lily kreunde en keek naar de deur van de jongenswc. James zag hoe ze over de situatie nadacht. Het was duidelijk dat ze het niet langer kon ophouden en hij wist dat het slechts een kwestie van tijd was voordat ze zou opgeven. 3...2...1...
“Oh, best,” gaf ze toe. James grijnsde naar haar en gaf haar een duwtje in de rug.
“Hoe sneller je gaat, hoe sneller je klaar bent,” zei hij.
Lily draaide zich om en zag de deur van de jongenswc's, ze nam een keer diep adem en zuchtte alsof ze een gevecht op leven en dood zou aangaan.
“Goed,” zei ze tegen haar zin in. “Hier ga ik.” Maar ze bewoog niet.
Ze sloeg haar ogen ten hemel en name een klein stapje, toen nog één. James zuchtte en rolde met zijn ogen. Met dit tempo zou het een eeuw duren om erin te geraken en een eeuw om eruit te komen.
“Oh, stop met dat dramatische gedoe,” zei hij bruusk. “Houd ermee op en wees een man.” Hij ging achter haar staan en gaf haar een duw zodat ze de gevreesde kamer inviel. Lily gaf een gilletje toen ze in de wc's stond en achter haar de deur dichtviel. Toen de deur dicht was hoorde hij Lily roepen, “POTTER, IK VERMOORD JE!” James lachte en gleed langs de muur naar beneden, hij haalde een boek uit zijn tas. Lily kennende zou dit nog wel eens lang kunnen duren.