4.1 - De jongenswc's

James hief zijn wenkbrauwen geamuseerd op. Dit was interessant. Hij wist dat Lily gek zou worden, dus besloot hij er wat plezier mee te maken.
“Ga dan,” zei hij rustig. Lily keek hem kwaad aan en begon lichtjes heen en weer te wiegen.
“Het is niet zo gemakkelijk, Potter,” snauwde ze.
“Natuurlijk wel.” James moest zijn uiterste best doen om zijn lach in te houden. “Je moet alleen je broek naar beneden trekken en—”
“Dat bedoel ik niet! Hoe zou ik moeten gaan?”
“Nou, je bent nu een jongen, dus op de mannelijke manier.”
“Dat ga ik niet doen!” zei ze bruusk. “Potter, ik heb er geen behoefte aan een—van een jongen—” stamelde ze terwijl ze hevig bloosde. James grijnsde.
“Ga verder,” zei hij.
“—de jongenswc's te zien,” maakte ze traag af. James lachte zachtjes.
“Je weet toch wel dat de meeste meisjes een moord zouden plegen om de jongenswc's te zien. Als ik jou was, zou ik dit zien als een buitenkansje.” James stopte en keek bedachtzaam. “Laat maar.”[1]
Lily trok een vies gezicht en verschoof haar stoel zodat ze wat verder van hem vandaan zat.
“Potter,” zei ze. “Je bent een zieke, zieke pervert. Ik ben niet zoals de meeste meisjes, en ik ga de jongenswc's niet gebruiken.”
“Je kan het niet heel de dag inhouden.”
“Ik hou het wel de hele week in als het moet,” zei ze. “Ik hou het in tot ik weer in mijn eigen lichaam zit.”
“Dat kan een probleem vormen.” Lily beet op haar lip en kruiste haar benen. Ze schoof een stuk op op haar stoel en kruiste haar voeten. Niets hielp. Hoe hard ze het ook haatte om het toe te geven, James had gelijk. Ze kon het niet heel de dag inhouden. Eigenlijk had ze geluk als ze het tot het volgende lesuur zou kunnen inhouden. “Ga gewoon als je zo nodig moet,” zie James toen hij haar heen en weer zag wiegen.
“Nee,” zei Lily koppig. “Het gaat wel.”
“Natuurlijk,” zei hij sceptisch.
“Het gaat wel!” James kreeg opeens een idee. Hij pakte de dichtsbijzijnde gieter en goot die traag leeg in een pot, ervoor zorgend dat Lily het goed kon zien.
“Nu nog altijd?” zei hij terwijl hij gemeen lachte. Lily bekeek het bezorgd en begon weer te schuifelen en ze bracht haar benen dichter bij elkaar.
“Ja,” zei ze, proberend om rustig te klinken. Maar James hoorde de toon van wahopigheid in haar stem. “En...” Hij pakte zijn toverstok en liet de pot harder en luider het water uitgieten. “...nu?” Lily beet op haar lip en begon nerveus met haat voeten te stampen.
“Het gaat,” zei ze gespannen. James zette de kan neer en begon haar in haar zij te kietelen, hij wist dat ze daar niet tegen kon. Lily kromp ineen en gaf een gilletje.
“Gaat het nog altijd goed?” Lily sloeg zijn hand weg en had er eidelijk genoeg van.
“VERDOMME, HET GAAT GOED!” riep ze kwaad. Er heerste complete stilte en Lily kreeg in de gaten dat iedereen naar haar keek. James verstopte snel zijn hoofd in zijn armen om de lach die opkwam te onderdrukken. Lily zuchtte diep en zakte wat lager in haar stoel toen professor Oaks haar aankeek.
”Meneer Potter,” zei professor Oaks bars. “Is er soms iets verkeerd?”
”Nee professor,” mompelde Lily, die wel door de grond kon zakken van schaamte.
“Zeg me dan maar het antwoord op de vraag?” Lily pijnigde haar hersens om te bedenken wat professor Oaks had gezegd terwijl ze praatte met James.
“Uhm... bladeren?” zei ze zwakjes. Haar antwoord werd gevolgd door gelach van leerlingen.
“Bladeren,” herhaalde Oaks ijzig. “Jij denkt dat bladeren het meest gebruikte hout is voor toverstokken? Ik moet zeggen dat ik nog nooit zo’n antwoord heb gehad. Tien punten aftrek van Griffoendor, meneer Potter. Vijf voor je grove onderbreking en vijf omdat je geen aandacht gaf.” Er klonk gekreun van alle Griffoendors en Lily bloosde. Ze had Griffoendor in minder dan tien minuten als vijftien punten gekost. Dit was zeker geen klassenoudstengedrag.
“Sorry,” mompelde ze. Professor Oaks zette haar les voort, ze stelde de vraag nu aan een Huffelpuffer. “Dankjewel, Potter,” zei ze kwaad. James hief zijn hoofd nu op, de tranen van het lachen wegvegend.
“Ik was alleen bezorgd over je,” zei hij vol leedvermaak. “Je hoefde niet emotioneel te worden.”
Lily zuchtte en ging aan de tafel van Griffoendor zitten, ze was uitgeput. Ze hield haar blaas al op sinds Kruidenkunde en het werd steeds moeilijker om het vol te houden. Ze kon niet stil blijven zitten en bleef maar heen en weer wiegen op haar stoel. Uiteraard was James gewoon doorgegaan met het irriteren van haar. Hij zei dat ze gewoon even moest doorbijten en moest gaan, maar dat weigerde ze. Ze wist dat ze dat ooit eens moest doen, maar ze hield het zo lang mogelijk in.
“James, gaat het wel?” vroeg Kate toen ze een hap eten in haar mond stak. Lily keek haar aan en probeerde te stoppen met heen en weer wippen.
“Uh-huh,” zei ze snel. “Het gaat wel, ik heb alleen...”
“Blaasproblemen,” vervolgde James. Lily keek hem kwaad aan en nam wat kip.
“Nee, niet waar, ik voel me gewoon niet mezelf vandaag.”
“Ja,” zei Parker. “En Lily ook niet echt.” Lily keek haar scherp aan.
“Waarom zeg je dat?” vroeg ze bezorgd. “Wat heeft ze gedaan?”
“Het is meer wat ze heeft gezegd,” zei Kate en ze keek naar James. Lily keek ook naar hem en James staarde naar beneden, hij was opeens enorm geïnteresseerd in zijn groenten.
“Wat heeft ze gezegd?” vroeg Lily, ze hield James nog altijd in het oog.
“Nou,” zei Parker. “Waar zullen we beginnen?”
“Wat dacht je van het deel waar ze Pprofessor Veronique vertelde dat zij toch moest weten waarom ze te laat was?” Lily’s ogen schoten open van afschuw.
“Je was te laat?” vroeg ze James. Hij keek haar met een schuldige blik aan.
“Maar een klein beetje,” zei hij, terwijl hij zijn wijsvinger en duim een millimeter van elkaar hield.
“Dan was er het deel waar ze haar nagels begon te knippen en zei dat ze Uranus had bestudeerd,” verbeterde ze snel. Lily slaakte een gil maar kon niet meer uitbrengen. James knikte rustig en maakte zich klaar voor het geval hij zou moeten wegrennen.
“En dat is nog niet eens het beste,” zei Parker.
“Er is nog meer?” vroeg Lily zwakjes.
“Oh ja,” zei Kate. “Toen zei ze hoeveel ze Waarzeggerij haatte met nog wat andere dingen erbij over professor Veronique, en toen had ze pas door dat die de hele tijd achter haar had gestaan. Lily werd uit de klas gezet en kreeg strafwerk.”
“WAT?!” Lily was niet meer sprakeloos en sprong op.
“Ben ik vergeten dat te vertellen?” vroeg hij onschuldig.
“Wat is er mis met jou?” siste ze. “Ik ben Klassenoudste en jij bezorgd me strafwerk? Alweer? En je bent uit de klas gegooid?!” De anderen keken haar vreemd aan.
“Wat kan het jou schelen, James?” vroeg Peter. “Je zou het normaal prachtig vinden.”
“Ja, Potter,” spotte James, lichtjes grijnzend. “Wat kan het jou schelen? Het is maar strafwerk. Boo-hoo. Het is niet het einde van de wereld.” Lily staarde hem aan en stond toen op.
“Ik moet met je praten,” zei ze zuur. “Nu.” James nam een hap van zijn aardappelen.
“Moet het echt nu?” vroeg hij lui. “Ik eet nu.” Lily nam hem bij zijn trui en sleepte hem van de bank.
“Dan eet je maar onderweg,” zei ze ijzig. Voordat hij de Grote zaal uitgesleurd werd pakte hij zijn tas en een koekje, en zwaaide naar de anderen die hem nastaarden.
“Ligt het aan mij,” zei Peter die de stilte verbrak. “Of is hier iets vreemds aan de hand?”
“Nee,” zei Remus traag. “Er is zeker iets aan de hand. Lily is opeens heel onbezorgd en James is erg nerveus over alles.”
“Wat denk je dat er is?” vroeg Sirius terwijl hij pudding opschepte. “Het is heel raar. Ze maken nog steeds ruzie maar James doet wat Lily zou doen en omgekeerd.”
“Alsof ze zijn verwisseld van persoonlijkheid,” lachtte Kate.
“Ze voelen zich waarschijnlijk gewoon een beetje...vreemd,” redeneerde Parker. “James staat waarschijnlijk onder druk ofzo.”
“En Lily is waarschijnlijk ongesteld,” zei Remus die in de lach schoot, en Peter en Sirius deden hetzelfde. Parker en Kate wisselden kwade blikken.
“Waarom denken jongen, elke keer als een meisje haar emoties uit, dat ze ongesteld is?” vroeg Parker.
“Omdat het ook zo is,” zei Peter. “Eens in de zoveel tijd wordt mijn zus Catherine altijd heel humeurig en snauwt ze iedereen af. Bovendien huilt ze ook altijd als ze dat ene liedje van The Flames hoort.”
“Heb je er ooit aan gedacht dat de woorden haar misschien gewoon raken?”
“Het is een kinderliedje over katten.” Remus en Sirius lachten harder.
“Het is niet omdat jongens hun emoties niet uiten dat meisjes overdrijven,” zei Kate.
“Jawel,” zeiden de jongens eensgezind.
“Oh, vergeten,” zei Parker zuur. “Jullie doen gewoon alsof er niets aan de hand is en als het teveel wordt lopen jullie weg.”
“Natuurlijk,” zei Remus alsof dat logisch was. “Al dat gehuil, gesnauw en gegil van jullie is overweldigend.”
“Ik zal nooit weten hoe jullie dat allemaal tegelijk kunnen,” zei Sirius. “Als ik dat deed zou ik exploderen.”
“Dat is waarom ze dat ook maar één keer in de maand doen,” zei Peter, alsof hij er alles vanaf wist. “Als ze het meer deden zouden ze dat ook.” Parker en Kate rolden met hun ogen en aten gewoon verder, jongens zouden de echte betekenis van ongesteld zijn nooit begrijpen.