1. Verjaardag

Zev werd wakker en bedacht zich dat hij jarig was. Hij ging rennend naar beneden. "Papa, mama," zei hij, "Waarom maakten jullie me niet wakker?" Hij zag dat zijn moeder en vader sip keken. "Wat is er aan de hand?" vroeg hij. "Wij moeten jou iets vertellen," zei zijn vader. Zev ging naast zijn ouders zitten. "Misschien geloof je ons niet, maar vergeet niet dat we hebben gezworen nooit tegen je te liegen," begon zijn vader, "Mijn vader, jouw opa, was een weerwolf. Jij hebt het bloed van jouw opa in je. Je zegt ons toch altijd dat je droomt over weerwolven?" "Ja," zei Zev verbaasd, "Maar wat maakt dat uit?" "Dat waren geen dromen," zei zijn moeder, "Dat was echt. Soms, als we 's nachts in jouw kamer keken, was je er niet. Dan was het volle maan." "Dat is echt de grap van de week," zei Zev, "Kunnen we nu mijn verjaardag vieren?" Zijn ouders zuchtten. "Het is geen grap, Zev," zei zijn vader, "Maar ooit kom je er zelf wel achter." Zev lachte zachtjes, toen veranderde hij van onderwerp. "Mama, mag ik vandaag mijn kinderfeestje houden?" vroeg hij, "Een slaapfeestje?" "Vrijdag vieren we je feestje," antwoordde zijn moeder, "Nu gaan we ontbijten."
Daarna werd er niet meer over weerwolven gesproken. Zev wist niet of hij het moest geloven, want zijn ouders hadden echt gezworen dat ze nooit tegen hem zouden liegen.

Later die ochtend, op school, vraagt hij Rudi en Cera, zijn beste vrienden, of ze even willen komen. "Mijn ouders hebben me iets heel raars verteld," zei hij tegen ze, "Ze zeiden dat ik een weerwolf ben! Gek hè?" Tegelijkertijd gaf hij ze een kaartje voor zijn slaapfeestje op vrijdag. "Dat is denk ik toch een leugen," zei Rudi. "Ja, maar ze hadden toch gezworen dat ze nooit tegen hem zouden liegen?" merkte Cera op. "Op vrijdag is mijn slaapfeestje," zei Zev, "Het is dan volle maan. Dat was mijn moeder vergeten. Als jullie nou wakker blijven en kijken wat er gebeurt?" Cera en Rudi knikten. Daarna deelde hij aan zijn andere vrienden ook uitnodigingen uit.