3.4 - Wat James vindt van Waarzeggerij

“Is ze gek geworden?” fluisterde Parker tegen Kate. “Wat denkt ze wel niet?”
“Ik denk niet dat ze dat doet,” antwoordde Kate, ze keek naar James.
“Nou, Juffrouw Evers,” zei Professor Veronique stijfjes. “Als dat zo is, moet je het huiswerk van dit weekend wel gemaakt hebben? Wat zag je?” James inspecteerde zijn geknipte nagels. Hm, dacht hij. Evers moet haar nagels vaker knippen, ik begin er onverzorgd uit te zien. “Juffrouw Evers?” zei de professor opnieuw.
“Sorry,” zei hij zonder op te kijken. “Zei je wat?” Professor Veronique greep haar bureau zo hard vast dat haar knokkels wit werden, en toen slaakte ze een diepe zucht.
“Wil je ons vertellen wat je in de sterren zag?” zei ze, maar nu helemaal niet meer mysterieus.
“Nou,” begon James traag. “ik zag een deel van Uranus. En het was geen mooi gezicht.” Er werd rechts van hem gesnoven en de meesten probeerden hun lach in te houden. Rowan Wilson had een stuk van zijn sweater in zijn mond gestoken en begon rood aan te lopen.
“Tien punten aftrek van Griffoendor, Juffrouw Evers, omdat je zo brutaal bent.” zei Professor Veronique kwaad. James haalde zijn schouders nonchalant op.
“Da’s klote.” Professor Veronique nam diep adem om haar kalmte te bewaren.
“Goed, klas,” zei ze. “Ik wil dat jullie groepjes maken en de kristallen van Shiva uitproberen. Schrijf op wat je ziet in het water.” Ze zwaaide met haar toverstok en onmiddellijk verschenen er bakjes met water en kristallen op de tafels. Toen verdween ze in haar kantoor en liet de klas alleen.
“Wat is er met je aan de hand?” vroeg Parker, toen ze bij James’ bureau aankwam. “Heb je enig idee hoeveel problemen je hierdoor kan krijgen? Je hebt zoveel geluk dat de planeten haar hebben gezegd dat ze kalm moet blijven.” James snoof.
“Natuurlijk,” zei James sarcastisch. Hij plaatste de kristallen achteloos in het water. “Dat mens kletst gewoon uit haar nek, als de sterren dit zeggen moet ik dat doen, yeah right.”
“Lily,” zei Kate. “Ook al is dat waar, wil je je commentaar voor jezelf houden? Je gaat ons honderden punten kosten als je niet zwijgt!”
“Kom op, ik moet ook wat plezier hebben nu ik hier toch opgesloten zit. Waarom doet ze eigenlijk Waarzeggerij? Het is alleen maar gelul—”
“Lily,” onderbrak Kate.
“—en ze is niets meer dan een wannabe-professor die met haar gezicht tegen een nat schilderij is aangelopen en ze heeft nog wel het lef—”
“Uhm... Lily, wil je alsj—”
“—om het make-up te noemen! Ik zou mijn make-up nog beter aanbrengen.”
“Lily, wil je—!”
“En dan ben ik nog niet eens begonnen over Waarzeggerij! Het is allemaal geacteerd. ‘Ooh, Venus staat op een rechte lijn met Pluto, dus moeten we in vrede leven.’ Whoo-hoo.”
“Lily!” riepen Kate en Parker in koor. James keek eindelijk op en richtte zijn aandacht op hun.
“Wat?” Ze wezen allebei naar iets achter hem, en James draaide zich om. Oh, dacht hij. Kijk nou. Professor Veronique had de hele tijd achter hem gestaan terwijl hij zijn mening gaf over Waarzeggerij en ze was niet blij. Ze plaatste haar handen in haar zij en haar mond was een rechte lijn.
“Zo,” zei ze.
“Hallo, Professor,” zei James alsof hij haar een goede morgen wenste. Technisch gezien was hij niet in de problemen, dus waarom zou hij bezorgd moeten zijn?
“Zo,” zei ze opnieuw. “Dus dat is wat je echt denkt over mijn vak.”
“Eigenlijk wel, ja.”
“Strafwerk, Juffrouw Evers,” zei ze scherp. “Omdat je Waarzeggerij niet wil respecteren.”
“Begrijp ik dit goed,” zei James traag. “Ik krijg strafwerk omdat ik Waarzeggerij niet leuk vind? Héél rechtvaardig. Is er soms geen rechtvaardigheid meer in de wereld?” Professor Veronique’s ogen schoten vuur en ze wees furieus naar de ladder.
“Eruit, Juffrouw Evers,” zei ze kwaad. “Als je Waarzeggerij niet kan respecteren, wil ik je niet in mijn les totdat je dat wel kan. Weg!”
“Betekent dit dat ik Uranus niet verder moet bestuderen?”
“ERUIT!” James bukte zich en pakte zijn tas, hij deed geen enkele moeite om de grijns op zijn gezicht te verbergen. Hij zwaaide vrolijk naar de klas en daalde de ladder af. Nou, dacht hij. Daar ben ik dan al vanaf. Evers gaat me vermoorden nu ik haar strafwerk heb bezorgd. Perfect. James glimlachte en keek op zijn horloge. Hij had twintig minuten minder lang les, omdat hij eruit was gegooid, dus had hij even vrij. Hij besloot om naar de keukens te gaan. Hij kreeg honger van al dat geleer.