Deel 190!

Lotty Pov.

Die Relinde heb ik maar mooi uit de weggeruimt.
Ze moet ook gewoon onder ogen zien dat haar kansen zijn verkeken bij Joe, nu ze zich niets meer herinnert!
En ik bedoel, zo'n vreemd persoontje kan mij echt niet de grond in boren, daar ben ik veel te sterk voor.
Joe word wakker.
'Hé, Lotty.'
'Hé schat. Lekker geslapen?'
Ik geef hem een kus.
Hij knikt.
'Ja, hoor.. Maar ben nog wel moe.'
Hij draait zich weer om.
'Ik niet meer, ik ga naar beneden, zie ik je zo of word je ook zo'n luiwammes die de hele dag op zijn luie reet ligt? Dat hoef ik niet, hoor. Ik verwacht je over een halfuurtje beneden, gedoucht en al.'
Ik aai nog een keer over z'n haar.
Hij kreunt.
'Ik accepteer geen nee's, dat weet je.'
Hij knikt licht.
Ik lach eens zacht en kruip dan mijn bed uit.
Snel kleed ik me aan, een leuk zwart met paars topje en een paarse broek met zwarte slippers.
Ik houd van paars, ik weet het.
Ik loop naar beneden, naar de keuken.
Ik pak wat brood en beleg.
Als ik het op het aanrecht leg, om te gaan smeren, zie ik een rode druppel liggen.
Ik zie er zelfs meerdere.
Ik zie ze op de grond.
Het druppelt nog, is het bloed?
Relinde komt precies op dat moment de keuken binnenlopen, er druipt rood vocht over haar arm en ze heeft een doekje in haar hand.
'Wat heb jij gedaan?'
Relinde schrikt.