Hoofdstuk 14

Het was alweer 2 weken later en Hermelien was al helemaal in een ritme gekomen in deze tijd. Maar er was nog steeds geen bericht van Perkamentus. Hermelien slaakte een diepe zucht uit. ‘Is er iets?’, vroeg Lily. Hermelien keek geschrokken op, ‘nee hoor, niks aan de hand. Zullen we maar naar Kruidenkunde gaan?’ Lily knikte en samen gingen ze naar de kassen. De les kruidenkunde was best saai en ging langzaam voor bij. Opeens vloog er een mestbom door het lokaal en stonk het hele lokaal en kwam het vol met rook te staan. Iedereen rende de kassen uit en Hermelien zag James, Sirius en Remus nergens meer. Wel zag ze Peter die op zijn buik lag en duidelijk was gestruikeld. Hermelien keek om haar heen toen ze nog net een glimp van Remus op die het kasteel in rende. Hermelien zei gauw tegen Lily dat ze even iets moest doen en rende achter de 3 Marauders het kasteel in. Ze volgde de jongens en zag dat ze overal mestbommen en stinkkorrels naar binnen gooiden. Ze moest stiekem wel lachen en moest denken aan Fred en George die ook van die vieze grappen konden uithalen. Hermelien zag hoe Vilder de 3 jongens liet struikelen over een bezemsteel en ze verrot schold. ‘Stelletje kleuters, durven jullie wel! Dat wordt een maand strafcorvee!’, brulde hij.
Hermelien verschool zich achter een muur en zag dat ze brede grijnzen op hun gezichten hadden. Ze schudde haar hoofd en liep terug naar de kassen.